បទអត្ថាធិប្បាយ: វិបត្តិប្រាក់ខែ: អម្រែកដែលត្រូវដោះស្រាយ ដោយត្រីភាគី
កម្មករជាច្រើនរោងចក្រនៅភ្នំពេញ និងបណ្តាខេត្តមួយចំនួនបានសម្រេចធ្វើកូដកម្មដើម្បីចូលរួមការតវ៉ា មួយរបស់មេដឹកនាំគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ ដើម្បីទាមទារការដំឡើងប្រាក់ខែដល់ ១៦០ ដុល្លារនៅក្នុងមួយខែ។
តាមតួលេខនេះ ការដំឡើងប្រាក់ខែគឺ ១០០ ភាគរយពីប្រាក់ខែកន្លងមកដែលមានត្រឹមតែ ៨០ ដុល្លារ។ វិនិយោគិនបរទេសបានគ្រវីក្បាលស្ទើរដាច់ ដោយនិយាយថាមិនអាចទេ។ នៅក្នុងលោកនេះគ្មានការដំឡើងប្រាក់ខែត្រូវធ្វើឡើងយ៉ាងកប់ពពកមួយរយ ភាគរយបែបនេះឡើយ។
ថៅកែរោងចក្រកាត់ដេរបានព្រមយករូបមន្តមួយដែលដំឡើងរង្វង់ ១៥ ដុល្លារក្នុងមួយខែពី ៨០ ដុល្លារនៅក្នុងមួយឬការដំឡើង ២០ ភាគរយដោយមានរយៈពេលប្រាំឆ្នាំចាប់តាំងពីខែមេសាឆ្នាំ២០១៤ ដល់ឆ្នាំ២០១៨ ដោយត្រូវឡើងអោយដល់ ១៦០ ដុល្លារនៅក្នុងមួយខែ។
ប៉ុន្តែកម្មករវិញថា មិនព្រមដាច់ខាត ដោយយល់ថា ការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃចំណាយច្រើនហើយពួកគេលើកហេតុផលថា ចាយមិនគ្រប់គ្រាន់។ តម្លៃទំនិញ តម្លៃសេវាសុខភាព និង តម្លៃនៃការធ្វើដំណើរសុទ្ឋតែចំណាយច្រើន ដែលពួកគេគិតថា វានឹងធ្វើអោយពួកគេពិបាករស់ជាមួយនឹងថវិកា ៩៥ ដុល្លារ។
ប៉ុន្តែសំខាន់ដូចគ្នានេះ វារឹតតែគ្រោះថ្នាក់ទៀតសម្រាប់កម្មករដ៏គួរអោយអាណិតរបស់យើង បើសិជាពួកគេត្រូវបាត់បង់ការងារដោយសារតែអ្នកវិនិយោគិនបរទេស សម្រេចចិត្តបិទទ្ឋាររោងចក្រ ទៅរកស៊ីនៅប្រទេសជិតខាង ដូចជា វៀតណាម និងឡាវដែលមានស្ថិរភាពជាង។
នេះជាអ្វីដែលបងប្អូនកម្មករក៏គួរតែពិចារណាអំពីផលប៉ះពាល់ ដែលនឹងកើតចេញមកពីការធ្វើកូដកម្ម។ ការទាមទារត្រូវតែធ្វើឡើងដោយពិនិត្យលទ្ឋភាពនៃការផ្តល់អោយ។
ប៉ុន្តែតើកម្ពុជាគួរតែរកច្រកចេញរបៀបណា ដើម្បីធ្វើអោយកម្មករ និងវិនិយោគិនបរទេស្ងប់ចិត្ដដូចគ្នា?
រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ប្រហែលជាអាចនឹងធ្វើការសម្របសម្រួលមួយតាមរយៈការទប់តម្លៃទំនិញកុំអោយ ឡើងថ្លៃ ការបង្កើនគុណភាពសេវាកម្មសុខភាពសម្រាប់កម្មករ និងការរកវិធីកាត់បន្ថយការចំណាយទៅលើការធ្វើដំណើររបស់កម្មករ។
កាលបើមានបញ្ហា វាចាំបាច់ត្រូវតែមានច្រកចេញ ហើយច្រកចេញនោះជាច្រកកណ្តាលមួយដែលនឹងមិនបំពេញចិត្តទាំងស្រុង ចំពោះគូរជម្លោះនោះឡើយដោយតម្រូវអោយមានការបើកបេះដូងទូលាយ និងទទួលយកការពិតជាក់ស្តែង។
ឧបមាថា តម្លៃទំនិញអាចគ្រប់គ្រងនិងមិនឡើងថ្លៃ សេវាសុខភាពតម្លៃថោក និងការធ្វើដំណើរតម្លៃថោកនោះ កម្មករនឹងអាចនឹងរស់នៅបានជាមួយនឹងប្រាក់ខែ ៩៥ដុល្លារនោះ។ ការកាត់បន្ថយបែបនេះ គឺជាលុយអរូប៉ិយមួយដែលមិនខុសពីការដំឡើងប្រាក់ខែបន្ថែម ចំនួន ១០ ទៅ ២០ ដុល្លារទៀតឡើយ។
ទាំងរដ្ឋាភិបាល ទាំងកម្មករនិង ថៅកែរោងចក្រត្រូវតែរួមគ្នារកដំណោះស្រាយជាជាងការជ្រើសរើសយកជំហរដ៏ប្រឈមមុខមួយ។
ការមិនចូលរួមពីភាគីណាមួយ ក្នុងចំណោមភាគីទាំងបី នឹងធ្វើអោយដួលរលំវិស័យកាត់ដេរនៅកម្ពុជា ហើយពេលនោះផលប៉ះពាល់នឹងកើតមានដល់មិនត្រឹមតែថៅកែរោងចក្រទេ វាថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់ជីវិតរស់នៅរបស់កម្មករ ដោយសារបាត់បង់ការងារធ្វើ និងសេដ្ឋកិច្ចជាតិទាំងមូល៕
ប្រភពពី CEN
