ដំណឹងប្រាំពីរ: វប្បធម៏

វប្បធម៏

Showing posts with label វប្បធម៏. Show all posts

ជប៉ុនត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាប្រទេសមួយ ដែលមានបច្ចេកវិទ្យាលំដាប់ មិនចាញ់បណ្តាប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំប៉ុន្មានឡើយ។ បច្ចេកវិទ្យាប្រទេសជប៉ុន ត្រូវបានបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗ ទទួលស្គាល់ថា ជាប្រទេសមួយដែលខ្លាំងខាងបច្ចេកវិទ្យា និងវាយលុកលើទីផ្សារអន្តរជាតិ ។ ដោយឡែកវីដេអូបែបកំប្លែង ដែលឆ្លុះបញ្ជាំងពី បច្ចេកវិទ្យា លាយឡំ និងសំណើច មើលទៅ ពិតជាកំប្លែងមែនទែនហើយ ខណៈដែលសិស្សក្នុងថ្នាក់ បានប្រឡង ។ វីដេអូឃ្លិបនេះដែរ គេឃើញសិស្សទាំងនោះ បានប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីជាជំនួយក្នុងពេលប្រឡង សឹងគ្រប់បែបយ៉ាង ពិតជាសមប្រទេសដែលមានបច្ចេកវិទ្យារីកលូតលាស់របស់គេ៕

ទស្សនាវីដេអូឃ្លិបដូចខាងក្រោមនេះ៖

សិក្សាអំពីអត្តសញ្ញាណនំគ្រក់៖

ហេតុអ្វីបានគេហៅថា នំគ្រក់?
នំគ្រក់ គឺ នំខ្មែរជំនាន់ដើម ដែលគេធ្វើអំពី បាយកកកិន លាយម្សៅអង្ករ ដាក់ខ្ទិះដូង ចាក់ក្នុងអំបែងដី ដែលមានរាងជារន្ធតូចៗ សម្រាប់ចាក់ ហើយយកដាក់ ផ្គួបផ្គុំគ្នា ដើម្បីអោយកើតជាប្រអប់ៗ សម្រាប់ឆាប់ឆី ដោយដៃ។

១- គេដាក់ឈ្មោះថា នំគ្រក់ នេះ ដើម្បីកុំអោយច្រឡំគ្នា ជាមួយនំអំបែងដទៃៗ ទៀត ដោយមូលហេតុ សាមញ្ញ ទីមួយ គឺ ពេលណា គេចាក់ម្សៅ ចូលក្នុងអំបែងក្តៅ ដែលមានលាប ខ្លាញ់រលោង នំនេះ បានអោយ សម្លេង សូរឈីវ ហើយក៏ពុះគ្រក់ៗ លុះនំបានកក ឆ្អិនបន្តិចហើយ តែនៅឆៅកណ្តាលបន្តិចៗ គេចាប់គាស់នំចេញពី រន្ធអំបែងមួយ ទៅផ្គួបផ្គុំ ជាមួយនំ នៅក្នុងរន្ធអំបែង មួយទៀត រួចគេក៏បង្វិល ប្រអប់នំ សាចុះសាឡើង អោយឆ្អិនសព្វ អោយក្រហមស្រួយ ផ្នែកសំបកក្រៅ តែទន់ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ នៅសាច់ខាងក្នុង។

២- មតិចាស់ៗមួយចំនួនទៀត បានមានប្រសាសន៍ថា ពាក្យហៅនំគ្រក់នេះ គឺបានក្លាយមកពី គ្រាមភាសា ប្រើជាប្រជាប្រិយ ក្នុងភូមិស្រុក ជាប្រយោគពេញ ថា នំអំបែងគ្រក់ ដែលមានពាក្យ គ្រក់ ជាភាសាកម្លាយ មកពីពាក្យគ្រលាស់ ថា "គ្រក់ម៉ោប្លោក ក្រោកម៉ោភ្លក្ស" ព្រោះនំនេះគេច្រើនធ្វើ ពេលព្រឹកព្រហាម សល់បាយកកពីល្ងាច មិនដឹងធ្វើអីអោយឆ្ងាញ់ ក៏បង្កើតការបង់ក្លាយបាយកក មកជានំគ្រក់ចាក់អំបែង ដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារនេះ ដើម្បីទាក់ទាញមនុស្ស អោយក្រោកពីដំណេក មកជួបជុំគ្នា ឆីលេងជុំគ្រួសារ និង ជុំញាតិ យ៉ាងសប្បាយអឺងកង។

៣- បន្ថែមពីលើនេះទៀត មានមតិចាស់ៗមួយចំនួនដទៃទៀត បានមានប្រសាសន៍ ជាពិសេសថា កាលជំនាន់ដើម ខ្មែរយើងមានជំនឿមួយ ដែលខ្មែរជឿតៗគ្នាថា ប្រទេសខ្មែរមានអារក្សមួយ ជាអ្នករក្សាគ្រប់គ្រងទឹកទន្លេ និង ដីវាលទំនាប ជុំវិញទន្លេសាប។ អារក្សនេះ មានឈ្មោះថា គ្រក់ មានមាឌធំ ក្បាលពោះកំពីង ស៊ីច្រើន ហើយចូលចិត្តដេកស្រមុក ឮសូរគ្រក់ៗ លាន់ខ្ទ័រទឹកទន្លេ។ ជាប្រក្រតី នៅពេលមាន បុណ្យទានម្តងៗ អ្នកស្រុកតែងយកចំណី អាហារទៅសែនព្រេន នៅរោងអារក្សទន្លេនេះ ដើម្បីសុំសុខ កុំអោយអារក្ស បង្កទឹកជំនន់ ខ្យល់ព្យុះ បោកបក់ លិចខ្ទមអ្នកស្រុកក្រីក្រ ដែលរស់នៅតំបន់ដីទំនាប ទាំងឡាយ។ នៅរដូវទឹកឡើង អ្នកស្រុកអ្នកភូមិ ដែលរស់នៅទន្លេ ភាគច្រើន ពុំសូវមានស្រូវអង្គរ គ្រប់គ្រាន់ នឹងបរិភោគឡើយ ព្រោះពួកគេរស់នៅ តំបន់ទឹកលិច មានការធ្វើដំណើរ ទៅណាមកណាពិបាក។ រីឯស្រូវជង្រុក ជួនកាលក៏ត្រូវទឹកជំនន់ បំផ្លាញអស់ ពុំសូវមានអ្វីបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ក្រៅពីសាច់ត្រី។ លុះនៅពេលបុណ្យភ្ជុំម្តងៗ អ្នកស្រុកក្រីក្រខ្លះ ពុំមានអង្ករគ្រប់គ្រាន់ សម្រាប់វេចនំ យកទៅសែនព្រេន អារក្សរក្សាទន្លេ ដើម្បីធ្វើបុណ្យជូនដូនតា អោយបានដូចគេ ក៏បបួលនាំគ្នាបំភ្លៃ រចនា រសជាតិបាយកក ដោយកិនលាយម្សៅ ដាក់ខ្ទិះដូង ចាក់ផាត់ជានំអំបែង តម្រៀបក្នុងជាលរពាក់ ទ្រាប់ស្លឹកចេក រួចយកទៅសែនព្រេន ថ្វាយដូនតា និង វិញ្ញាណសក្តិសិទ្ធិ ដែលនៅរក្សាទន្លេ។ នៅសម័យបុរាណនោះ អ្នកស្រុកតែងតែ និយមហៅនំនេះថា នំអំបែងសែនអារក្សគ្រក់។ ចំណេរតៗ យូរលង់ក្រោយមក នំនេះ បានត្រូវគេហៅកាត់ថា នំគ្រក់ៗ យ៉ាងប្រជាប្រិយទៅវិញ។

អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍

ទោះបីជាវប្បធម៌អារ្យធម៌ថៃ បានឈានដល់កម្រិតមួយគួរជាទីមោទនៈក៏ដោយ ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជាលទ្ធផលដែលកើតចេញពីវប្បធម៌សំស្ក្រឹតដោយផ្ទាល់ទេ វាគ្រាន់តែដកស្រង់ចេញពីខ្មែរហើយបូកផ្សំ នឹងទេពកោសល្យរបស់ជនជាតិថៃប៉ុណ្ណោះ។
មូលហេតុដែលនាំឲ្យហ៊ាននិយាយដូចច្នេះ គឺសំអាងទៅលើកត្តាពីរដែលបានបញ្ជាក់នៅក្នុងឯកសារប្រជុំសិលាចារឹក ស្តីពីប្រទេសសៀមរបស់លោកហ្សកសឺដេស ខ្សែទី១ ទំព័រទី៤៤ ដែលបានបញ្ជាក់ថា វត្តមានរបស់ជនជាតិថៃ នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រឥណ្ឌូចិន ជាព្រឹត្តិការណ៍ថ្មីថ្មោងបំផុត គឺនៅក្រោយដំណើរការឥណ្ឌូរូបនីយកម្មដែលបានចាប់ផ្តើមនៅស.វទី១នៃ គ.ស ហើយឥណ្ឌូរូបនីយកម្មនេះ បានកន្លងផុតទៅជិត១៣សតវត្សរ៍មកហើយ។
កត្តាទី២ កុលសម្ព័ន្ធថៃដែលកំពុងស្ថាបនាព្រះរាជាណាចក្ររបស់ខ្លួននៅលើអាណាខេត្ត នានារបស់ខ្មែរ ដូចជាសុខោទ័យ អយុធ្យា លពបុរី ៘ ក៏ត្រូវស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអ្វីៗប្រឆាំងនឹងខ្មែរដែរ។ ដូចនេះនៅក្នុងគោលបំណងសំខាន់នេះ អ្នកដឹកនាំថៃបានខ្ចីព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទពីខ្មែរធ្វើជាមូលដ្ឋាន អភិវឌ្ឍន៍ប្រទេសរបស់គេ។ ទន្ទឹមនឹងនេះក្សត្រថៃក៏បានបញ្ជូនប្រតិភូរបស់ខ្លួនទៅចម្លងគម្ពីរ ធម៌ពីប្រទេសស្រីលង្កាផងដែរ។

សិលាចារឹករបស់ព្រះបាទរាមកំហែង ស.វទី១៣ បណ្ណាល័យជាតិបាងកក ដែលគេជឿថា ក្លែងក្លាយ

   យោងតាមឯកសាររបស់លោក ហ្សកសឺដេស ជនជាតិបារាំងក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យគេឃើញយ៉ាងច្បាស់ថែមទៀតតាមរយៈ សិលាចារឹក ដែលចារឡើងដោយព្រះបាទរាមកំហែងនៅសុខោទ័យ នាឆ្នាំ ១២៩២នៃគ.ស ឬនៅសតវត្សរ៍ទី១៣នៃគ.ស ដោយមានខ្លឹមសារដូចខាងក្រោមនេះ ’ឪពុកខ្ញុំឈ្មោះ ស្រីឥន្ទ្រាទិត្យ ម្តាយខ្ញុំឈ្មោះ នាងសួង បងប្រុសខ្ញុំឈ្មោះ បាងមឿង។
   “យើងខ្ញុំទាំងអស់ជាកូន មានចំនួន៥នាក់ កើតចេញពីពោះតែម្តង គឺប្រុសបី ស្រី២ កូនទី១ត្រូវជាបងបង្អស់បានស្លាប់តាំងពីតូច។ នៅពេលខ្ញុំធំដឹងក្តីឡើង អាយុបាន១៩ឆ្នាំ ស្រាប់តែឃុនសាមឆន់មេមឿងឆូកបាននាំទ័ពមកវាយមឿងតាក។ ឪពុកខ្ញុំក៏បានចេញទៅទប់ទល់នឹងគេពីទិសខាងឆ្វេង។ ដោយសារកងទ័ពរបស់ឃុនសាមឆន់ ដែលមកពីទិសខាងស្តាំមានចំនួនដ៏ច្រើនលើសលប់ ទ័ពរបស់ឪពុកខ្ញុំ ហើយក៏បានប្រយុទ្ធជាមួយឃុនសាមឆន់នៅលើខ្នងដំរី។ (ខ្ញុំបានវាយលុកដំរីរបស់គាត់ដែលមានឈ្មោះថា មាសមឿង ដោយបានទទួលជោគជ័យលើឃុនសាមឆន់)។ ដូច្នេះឪពុកខ្ញុំក៏បានតាំងឈ្មោះខ្ញុំថា ព្រះរាមកំហែង ពីព្រោះខ្ញុំបានច្បាំងឈ្នះដំរីរបស់របស់ឃុនសាមឆន់។ នៅពេលដែលឪពុកខ្ញុំនៅរស់ ខ្ញុំបានបម្រើគាត់និងម្តាយខ្ញុំបានយ៉ាងល្អ។ នៅពេលខ្ញុំចាប់បានសត្វព្រៃ ឬត្រីខ្ញុំតែងតែយកទៅជូនឪពុកខ្ញុំ ទោះផ្លែឈើជូរក្តី ផ្អែមក្តីក៏ខ្ញុំយកទៅជូនគាត់ជានិច្ច។ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំទៅវាយភូមិស្រុក ឬទីក្រុងណាមួយ ខ្ញុំរមែងតែប្រមូលដំរី, ប្រុស, ស្រី ប្រាក់ មាស ដើម្បីយកជូនឪពុកខ្ញុំទាំងអស់។ ក្រោយពេលឪពុកខ្ញុំស្លាប់ ខ្ញុំនៅសល់តែបងប្រុស តែខ្ញុំនៅតែបម្រើគាត់ដូចបានបម្រើឪពុកខ្ញុំដែរ។ នៅពេលបងប្រុសខ្ញុំស្លាប់ទៀត ព្រះរាជនគរទាំងមូលក៏បានធ្លាក់មកលើខ្ញុំទាំងអស់។
   តាមរយៈខ្លឹមសារនៃសិលាចារឹកនេះ ថ្វីត្បិតតែពុំបានសរសេរដោយពាក្យកាព្យឃ្លោងតាមក្រឹត្យក្រមនៃកាព្យ សំស្ក្រឹតក៏ដោយ ក៏អាចឲ្យគេដឹងថា កតញ្ញូធម៌និងស្វាមីភក្តិរបស់ព្រះមហាក្សត្រថៃ ព្រះរាមកំហែងចំពោះបិតាមាតា មានកម្រិតខ្ពស់បំផុត។ ក៏ប៉ុន្តែបើយើងធ្វើការប្រៀបធៀបអត្ថបទនេះជាមួយខ្លឹមសារអត្ថបទរបស់ ព្រះបាទសុរិយាវរ្ម័នទី១ ក៏អាចឲ្យយើងឃើញនូវភាពស្រដៀងគ្នា ស្តីពីភក្តីភាពគ្មានព្រំដែនរបស់នាម៉ឺនសព្វមុខមន្ត្រីខ្មែរ ចំពោះជាតិនិងព្រះមហាក្សត្រជំនាន់នោះ។
   គួរបញ្ជាក់ថា ពាក្យកំហែងគឺជាពាក្យខ្មែរបុរាណសំដៅមេទ័ពហនុមាន នៅក្នុងរឿងរាមកេរ្តិ៍ដែលអង់អាចក្លាហានកប់កំពូល។ តាមការពិនិត្យនឹងស្រាវជ្រាវស្តីពីតួអក្សររបស់ព្រះបាទរាមកំហែង ដែលចារឡើងដោយផ្ទាល់ដៃនេះ បានវិភាគថា អក្សរថៃនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមអក្សរខ្មែរ មិនខុសគ្នាពីតួអក្សរខ្មែរ ដែលកាលពីសម័យនោះចម្លងតាមប្រទេសឥណ្ឌា ប៉ុន្តែតួអក្សរថៃដែលយកតាមតួអក្សរខ្មែរ ក្នុងសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រដំបូងរបស់ខ្លួននោះ គឺមិនមានសក់ និងជើងត្រួតលើគ្នា ដូចតួអក្សរខ្មែរឡើយ ទាំងនេះគឺដោយសារទេពកោសល្យរបស់ជនជាតិថៃ។ កត្តាដែលនាំឲ្យថៃបង្កើតអ្វីឲ្យខុសពីខ្មែរ ដោយសារតែគេមានគំនិតប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្មែរ។
   ម្យ៉ាងវិញទៀត អាចនិយាយបានថា ជាការធម្មតាទេ អ្នកកាន់អំណាចថៃ គេចង់រំដោះខ្លួនចេញពីខឿនវប្បធម៌ម្ចាស់ស្រុក។ ដូច្នោះហើយបានជាក្នុងវិស័យស្ថាបត្យកម្មសិល្បៈ គេសង្កេតឃើញដែរនូវលក្ខណៈខុសស្រឡះពីគ្នា រវាងព្រះភ័ក្ត្រនៃព្រះពុទ្ធបដិមាថៃ និងខ្មែរ។ នេះគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៅខេត្តសុខោទ័យ អតីតខេត្តខ្មែរនាសម័យអង្គរ៕F
(ម.ត្រាណេ)

ជាប្រពៃណីមួយ ដែលត្រូវបានបណ្ដាជនអ្នកស្រុកស្រែចំការ តែងតែរៀបចំធ្វើជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងខែមករា កុម្ភៈ ឬខែមិនា ទៅតាមភូមិនីមួយៗ ដើម្បីរំឭកគុណដល់ទឹក ដី និងអាកាសធាតុ សម្រាប់ការបង្កបង្កើនស្រូវ។ នេះជាការអះអាង របស់មេភូមិមួយរូប ក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ ខណៈសមាជិកអ្នកភូមិរបស់លោក កំពុងប្រារព្ធបុណ្យប្រចាំឆ្នាំមួយ មានឈ្មោះថា«បុណ្យដាលាន»។ អ្នកសារព័ត៌មានរបស់មនោរម្យព័ងអាំងហ្វូ បានចុះទៅដល់ទីនោះ ដើម្បីធ្វើបទយកការណ៍នេះ មកជូនលោកអ្នក។

ពំនូកចំបើងត្រូវបានគរទុក នៅក្រោយពេលបោកបែនរួច។
«ភូមិទួលធ្នង់» ជាភូមិមួយក៏ដូចជាភូមិដទៃទៀត តែងតែប្រារពពិធី«បុណ្យដាលាន»ជារៀងរាល់ឆ្នាំមិនដែលអាក់ខាន ក្រោយពីអ្នកភូមិ បានប្រមូលផលស្រូវរួចរាល់។ ភូមិនេះស្ថិតនៅក្នុងឃុំអង្គពពេល ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ដែលមានចម្ងាយជាងសាមសិបគីឡូម៉ែត្រ ពីទីក្រុងភ្នំពេញ។ ធ្វើដំណើរតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខបី រហូតដល់ផ្សារព្រៃទទឹង ទើបបត់ស្តាំតាមផ្លូវលំចាក់កៅស៊ូមួយខ្សែរ ប្រមាណជាប្រាំមួយគីឡូម៉ែត ដោយឆ្លងកាត់ភូមិចំនូនប្រាំមួយភូមិទៀត គេនឹងទៅដល់ភូមិនេះ (ភូមិទួលធ្នង់) ដែលជាភូមិទីប្រាំពីរ ស្តិតនៅខាងស្តាំដៃរ។
ក្នុងអំឡុងជុំវិញថ្ងៃទី០៩-១០ខែមីនា ក្រៅពីភូមិនេះ ក៏នៅមានភូមិផ្សេងៗទៀតដែរ ដែលបានប្រារពពីធី«បុណ្យដាលាន»ដូចគ្នា។ ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិទាំងមូល បានស្រុះស្រួលគ្នា រៀបចំពិធី«បុណ្យដាលាន» ដើម្បីបង្កើតនូវភាពសប្បាយរីករាយ ការជួបជុំ ជាពិសេស ការបង្ហាញនូវ«ផលស្រូវ» ដែលពួកគាត់ទទួលបានក្នុងឆ្នាំនេះ។
លោកពូ កេត សំអុល មេភូមិទូលធ្នង់ បានប្រាប់ថា ពិធី«បុណ្យដាលាន» នេះធ្វើឡើងតាមប្រពៃណីជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងខែមករា កុម្ភៈ ឬខែមិនា ទៅតាមភូមិនីមួយៗ ដើម្បីរំឭកគុណដល់ទឹក ដី និងអាកាសធាតុ ដែលជាកត្តាសំខាន់ដល់ការបង្កបង្កើនស្រូវ។ លោកមេភូមិបន្តថា ពីធីបុណ្យនេះក៏មាននិមន្តព្រះសង្ឃសូត្រមន្តដើម្បី សុំសិរីសួស្ដីជូនដល់ពលរដ្ឋ ក៏ដូចជាសុំឲ្យការបង្កបង្កើនស្រូវ ឲ្យបានផលច្រើនរាល់ឆ្នាំ និងក៏មានរាប់បាត្រឆ្លងដែរ។ បើតាមលោកមេភូមិ ពិធីបុណ្យដាលាន នឹងអាចធ្វើការទាក់ទាញ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់ភ្ងៀវទេសចរណ៍អន្តរជាតិ ដើម្បីចូលរួម ជាកាសិក្សាស្វែងយល់ និងជាការកំសាន្តជាមិនខានឡើយ។
ប្រពៃណីនៅក្នុងដួងព្រលឹងនៃប្រជាជនខ្មែរ បើទោះមានទំនើបកម្មខ្លះៗ
ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់រស់នៅក្នុងភូមិនោះ លោកតា មាជ អាង ចំណាស់៧១ឆ្នាំ បានលើកឡើងថា បុណ្យដាលាន ក្នុងភូមិនាសម័យបច្ចុប្បន្ន ខុសប្លែកបន្តិចត្រង់«ការកំសាន្ត»។ ពីមុនគេលេងល្ខោន ឬចាប៉ីឆ្លងឆ្លើយ ទៅតាមចំណង់ចំណូលចិត្ត និងសទ្ធារបស់អ្នកភូមិ។ ឯបច្ចុប្បន្ននេះ គេចូលចិត្ត«ជួលធុងបាស់» ឬ«វង់ភ្លេងសម័យ» ដើម្បីរាំកម្សាន្តជាជំនួសវិញ។ លោកបន្តថា ចំពោះការរៀបចំបុណ្យនេះ ធ្វើឡើងជាលក្ខណៈគ្រួសារនីមួយៗ ដោយមានការធ្វើនំបញ្ចុកសម្លគ្រឿងខ្មែរ ឬសម្លការី និងម្ហូបជាច្រើនទៀត ទៅតាមចំណងចំណូលចិត្តរបស់ពួកគេ និងប្រមូលផ្តុំនូវទៃទានទាំងឡាយនោះ នៅក្នុង«សាលាបុណ្យ»មួយនាកណ្តាលភូមិ ដើម្បីវេប្រគេនព្រះសង្ឃ។ ជាមួយគ្នានោះដែរ ក៏សម្រាប់ទទួលសាច់ញាតិបងប្អូន និងមិត្តភ័ក្រ ដែលបានចូលរួមក្នុងភូមិ និងមកពីទីជិត ទីឆ្ងាយជាដើម។
លោកយាយអាយុ ៧០ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ យឺន ដែលកំពុងតែធ្វើដំណើរយ៉ាងប្រញ៉ាប់ប្រញ៉ាល ទៅសាលាបុណ្យក្នុងភូមិ ដោយមានទូលនំបញ្វុក និងយូរសម្លរប្រហើរនៅដៃផងនោះ បានឆ្លើយទៅនឹងការសាកសួររបស់ទស្សនាវដ្តីថា ក្រោយពីប្រមូលផលស្រូវដាក់ក្នុងជង្រុករួចរាល់ អ្នកភូមិ ចាប់ផ្តើមគិតគូរធ្វើបុណ្យដាលាននេះហើយ។ រីឯបងស្រី យឹម សាន ដែលកំពុងតែរួមដំណើរជាមួយគ្នានោះ ក៏ជ្រលក់សម្ដីជាមួយដែរថា ពីធីនេះគេធ្វើជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយការធ្វើពីធីនេះ ទីមួយដើម្បីកំសាន្តសប្បាយ ក្រោយពីការនឿយហត់ ទីពីបង្ហាញគ្នាទៅវិញទៅមក ពីផលស្រូវដែលទទួលបាន ទីបីការជួបជុំបងប្អូនជិតឆ្ងាយដែលបានមកចូលរួម។ បងស្រីបន្ថែមថា ពិធីនេះចាប់ផ្តើមពីម៉ោងមួយរសៀលថ្ងៃទីមួយ ដោយមានសូត្រមន្ត និងសម្តែងធម៌ទេសនា ពេលយប់រាំកម្សាន្ត។ ពេលព្រឹកថ្ងៃទីពីររាប់បាត ដាឆ្លង និងថ្ងៃត្រង់អ្នកភូមិយកផលស្រូវតាមសទ្ធា ទៅចាក់ជា «ធា» នៅសាលាបុណ្យ ហើយស្រូវនោះត្រូវប្រមូល ទៅដាក់នៅតាមវត្តដែលខ្វះខាត។

ម្ហូបចំណីត្រៀមបំរុង របស់ក្រុមអ្នកភូមិ សម្រាប់ពិធីបុណ្យ។ MONOROOM.info photo/ O. Vary។
យុវជនពីរនាក់ឈ្មោះ គាន់ និងរត្ន័ មានខ្សែស្រឡាយចិន បាននិយាយស្រដៀងគ្នាថា ឲ្យតែដល់ពេលបុណ្យទានម្តងៗ ក្រៅពីចូលឆ្នាំ មានតែបុណ្យដាលាននេះទេ ដែលធ្វើឲ្យប្អូនមានសប្យាយ រីករាយ និងបានជួបជុំបងប្អូន មិត្តភក្រ័។ ឯយុវជន ហៀង ធ្វើការនៅភ្នំពេញ មកពីខេត្តព្រៃវែងបាននិយាយថា «ខ្ញុំសប្បាយ មានអ្នកចូលរួមច្រើន ចង់មករាំលេង និងស្គាល់ពីភូមិគេផង»។ ចំណែកកញ្ញា កាន និង លក្ខ័ណ ទាំងពីរនាក់មកពីខេត្តបាត់ដំបង ធ្វើការនៅរោងចក្រមួយជាយក្រុងភ្នំពេញ ហើយបានស្នាក់នៅក្នុងភូមិនេះ។ ប្អូនស្រីនិយាយថា បានចូលរួមក្នុងពិធីនេះសប្បាយ ហើយប្លែក ព្រោះនៅឯខេត្តរបស់ប្អូន មិនដែលឃើញគេរៀបចំពិធីនេះទេ មកទល់នឹងប្អូនអាយុជាងម្ភៃឆ្មាំទៅហើយនោះ។
ទាន«ប្រាំបួនដង»របស់ ចុល្លកាឡ ក្នុងរដូវធ្វើស្រែ
ព្រះតេជគុណ អ៊ិន គឹមសុង និមន្តមកពីវត្តទួលត្រាច ស្ថិតនៅក្នុងភូមិជាប់គ្នានេះ បានមានសង្ឃដីកាប្រហែលគ្នា នឹងក្រុមអ្នកភូមិដែរ។ ព្រះអង្គបន្ថែមថា ពីធីនេះមានកំណើត តាំងពីសម័យពុទ្ធកាលមួយព្រះអង្គ ព្រះនាម«វិបស្សី»មកម្លេះ។
ដំណើររឿងនៃពិធីបុណ្យ«ដាលាន»នេះ លោកតា ស៊ូ ចែម ជាគណៈកម្មការវត្តទួលត្រាច បានលំអិតដំណាល តាមប្រជុំរឿងព្រេងជាតកថា កាលពីព្រេងនាយ មានបងប្អូនពីរនាក់ជាកសិករ បងឈ្មោះមហាកាឡ និងប្អូនឈ្មោះ ចុល្លកាឡ។ ថ្ងៃមួយប្អូន បានបេះស្រូវសាលីកំពុងតែចេញផ្លែ មកទំពារហើយមានរសជាតិឆ្ងាញ់ ក៏កើតមានសទ្ធាក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា បានបបួលបងធ្វើទានចំពោះព្រះសង្ឃ ដែលមានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន។
លោកតាបន្តថា ទោះបីជាមានការអង្វរករពីប្អូនយ៉ាងណាក៏ដោយ បងនៅតែមិនព្រមព្រោះស្រូវ«ជិតចេញផ្លែ»ទៅហើយ។ ចុងក្រោយបងក៏បង្ខំចិត្តចែកស្រែនោះជាពីចំណែក ឯចំណែកប្អូនយកទៅធ្វើអីក៏ធ្វើទៅ។ ប្អូនសប្បាយចិត្តណាស់ ដោយនិយាយថា ស្រួលហើយខ្ញុំនឹងបានធ្វើទាន កុំឲ្យ«ស្រូវចេញផ្លែទាន់»។
ប្អូនបានបបួលមិត្តភក្រ័ជាច្រើន ទៅ«ហែកបង្ហើបស្រូវ» យកមកកិនចម្អិន លាយទឹកដោះស្រស់ ផ្សំជាមួយទឹកឃ្មុំ ស្ករក្រាម យកទៅថ្វាយភិក្ខុសង្ឃ ដែលមានព្រះពុទ្ធជាប្រធាន ហើយប្រាថ្នាថា «ខ្ញុំសូមឲ្យបានត្រាស់ដឹង នូវធម៌ប្រសើរមុនគេ ក្នុងអនាគតកុំខាន» ព្រោះជាទានប្រសើរ ដែលកើតពីស្រូវដំបូងបំផុត។ ក្រោយពីក្រាបបង្គំលា ប្អូនបានត្រឡប់ទៅមើលស្រូវវិញ ក៏ឃើញចេញផ្លែរដូចគេចងកណ្តឹង ហើយបានសម្រេចចិត្តធ្វើទានក្នុងរដូវធ្វើស្រែ ឲ្យបានប្រាំបួនដងក្នុងមួយរដូវ។
ដល់ពេលស្រូវល្មមធ្វើអំបុក ប្អូនធ្វើទានជាលើកទីពីរ ពេលច្រូតធ្វើទានជាលើកទីបី ពេលហាលដៃធ្វើទានជាលើកទីបួន ពេលចងកណ្តាប់ធ្វើទានជាលើកទីប្រាំ ជញ្ជូនកណ្តាប់ដាល់លាន ធ្វើទានជាលើកទីប្រាំមួយ ពេលបោកបែន ធ្វើទានជាលើកទីប្រាំពីរ រោយស្រូវចាក់ធាធ្វើទានជាលើកទីប្រាំបី និងដឹកស្រូវចាក់ជង្រុកធ្វើទានជាលើកទីប្រាំបួន។ ចុល្លកាឡ បានធ្វើភត្តទានប្រាំបួនដង ហើយស្រូវឥតមានខូចឡើយ។
លោកតាបានបញ្ជាក់ថាមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ នៅសល់តែពីរទេដែលគេតែងតែប្រារព្វ មួយពិធី«បុណ្យអកអំបុក»ជាពិធិទីពីរ និងពីធី«បុណ្យដាលាន» ជាពីធីទីប្រាំបួននេះឯងរបស់ ចុល្លកាឡ ក្នុងចំណោមប្រាំបួនពិធី៕

ដំណឹងប្រាំពីរ

ជប៉ុនខ្លាំងបច្ចេកវិទ្យា ចំណែកសិស្សជប៉ុនក៏ ខ្លាំងលួចបើកចាក់ តាមបែបបច្ចេកវិទ្យា ផងដែរ( Video)

ប្រវត្តិនំគ្រក់

ជនជាតិថៃពុំបានទទួលវប្បធម៌សំស្ក្រឹតទេ

បុណ្យ«ដាលាន»៖ ប្រពៃណីដើម្បីអបអរ«ភោគផល» នៅជនបទខ្មែរ

About

Follow Us

Popular Posts

Subscribe

Labels

Pinterest

Labels

ជប៉ុន​ខ្លាំង​បច្ចេកវិទ្យា ចំណែក​សិស្ស​ជប៉ុន​ក៏ ខ្លាំង​លួច​បើក​ចាក់​ តាម​បែប​បច្ចេកវិទ្យា​ ផងដែរ​( Video)

ប្រវត្តិនំគ្រក់

ជនជាតិ​ថៃ​ពុំ​បានទទួល​វប្បធម៌​សំស្ក្រឹត​ទេ​

បុណ្យ«ដាលាន»៖ ប្រពៃណី​ដើម្បី​អបអរ​«ភោគផល» នៅ​ជនបទ​ខ្មែរ

About

Follow Us

Popular Posts

Subscribe

Labels

Pinterest

Labels

ជប៉ុនខ្លាំងបច្ចេកវិទ្យា ចំណែកសិស្សជប៉ុនក៏ ខ្លាំងលួចបើកចាក់ តាមបែបបច្ចេកវិទ្យា ផងដែរ( Video)

ជនជាតិថៃពុំបានទទួលវប្បធម៌សំស្ក្រឹតទេ

បុណ្យ«ដាលាន»៖ ប្រពៃណីដើម្បីអបអរ«ភោគផល» នៅជនបទខ្មែរ