ម៉ោង១២អធ្រាត្រ នៅសង្កាត់លេខ១ (ភាគទី១៨)
ភាគទី១៨
ប៉ូលិសម្នាក់ទៀត លាន់មាត់របៀបយល់សាច់រឿង៖
-តាមពិត គឺឯងនៅនឹកចង់បានខ្សែកដែលឃាតកធ្វើជ្រុះនោះសោះ អញ្ចឹងហើយទើបឡើងទៅកាប់ផើងផ្កាម្ដងជាពីរដង!
ជនល្មើសមិនទាន់ឆ្លើយតបថាយ៉ាងណាផង ប៉ូលិសផ្សេងម្នាក់ទៀតបន្លឺសួរម្ដង៖
-ចុះម៉េចក៏ឯងដឹងថាខ្សែកនោះ គឺជាខ្សែកពេជ្រដ៏មានតម្លៃ?
ជនល្មើសរូបនោះឈ្ងោកមុខជាប់ ប៉ុន្តែមាត់នៅតែតប៖
-ព្រោះថាពេលកាយដីគ្របលើសាកសព អ្នកស្រីនោះនៅរអ៊ូមិនឈប់ថាស្ដាយខ្សែកពេជ្រមានតម្លៃនោះណាស់ អញ្ចឹងហើយទើបខ្ញុំដឹងថានោះជាប្រភេទខ្សែកដ៏មានតម្លៃ!
វិទូដែលសំងំស្ដាប់បណ្ដើរ ពិចារណាបណ្ដើរនោះក៏លូកមាត់ពោលសួរភ្លាមដែរ៖
-ប៉ុន្តែ កន្លងទៅជាងបួនឆ្នាំហើយ ម៉េចក៏ឯងទើបនឹងមករកជីកខ្សែកក្នុងពេលនេះ?
ជនល្មើសវ័យចំណាស់នោះ ឆ្លើយតបដោយមិនហ៊ានងើបមុខ៖
-មកពីថ្មីៗនេះ ខ្ញុំជួបប្រទះការលំបាកលំបិនខ្វះខាតពេក ក៏ស្រាប់នឹកឃើញដល់រឿងខ្សែកនោះទៅ។
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ទំនងជាទទួលយកពាក្យចម្លើយនេះ ប៉ុន្តែភ្លាមនោះអ្នកកំលោះឮជនល្មើសពោលបន្ថែម៖
-ខ្ញុំនិយាយការពិតអស់ហើយ សូមដោះលែងខ្ញុំទៅ! ពេលក្រោយខ្ញុំមិនហ៊ានឡើងទៅផ្ទះនោះទៀតទេ!
វិទូងាកសម្លឹងមុខជនល្មើស នាយពោលប្រាប់៖
-ឯងនិយាយរួចហើយមែន! ប៉ុន្តែពិតឬមិនពិត នៅមិនទាន់ដឹងច្បាស់នៅឡើយទេ! ឯងត្រូវរង់ចាំទម្រាំដល់ការពិតត្រូវបានបញ្ជាក់ទើបបាន!
ពេលចប់អ្នកកំលោះបែរខ្លួនដើរចេញទៅក្រៅ ប៉ូលិសប៉ុន្មានអ្នកដែលជាក្រុមសួរចម្លើយដែរនោះក៏ដើរចេញទៅតាមពីក្រោយដែរ។
មកដល់ខាងក្រៅ វិទូនិយាយទៅកាន់ប៉ូលិសក្រោម៖
មកដល់ខាងក្រៅ វិទូនិយាយទៅកាន់ប៉ូលិសក្រោម៖
-បន្លាយពេលពីរបីម៉ោងទៀត សឹមដោះលែងពីរនាក់ហ្នឹងចេញ តែកុំឲ្យដាច់ឆ្ងាយពីភ្នែកឲ្យសោះ! ខ្ញុំចង់ដឹងថា មានអ្នកណាខ្លះទាក់ទងជាមួយពួកវា!
ប៉ូលិសនោះឆ្លើយបាទ រួចដៀងភ្នែកមើលទៅកាន់បន្ទប់ខាងក្នុងដែលជនល្មើសទំាងពីរកំពុងអង្គុយត្របោមជង្គង់។ សំឡេងវិទូលាន់មកវិញបន្ត៖
-ទីពីរ យកកំណកដីជាប់នឹងឆ្អឹងសពទៅឲ្យដុកទ័រសោភ័ណនៅខាងការិយាល័យវិភាគវេជ្ជសាស្ត្រពិនិត្យជាបន្ទាន់!
វគ្គទី៩
ភីណាប្រើគ្រឿងញៀន?
ដីកំពុងត្រូវជញ្ជូនចេញបណ្ដើរៗពីក្នុងផើងផ្កា វិទូជាមួយអ្នករួមការងារតាមដានសម្លឹងយ៉ាងពិនិត្យពិច័យទៅកាន់ផើងផ្កាដោយអារម្មណ៍យ៉ាងចម្លែក។ អ្នកកំលោះងាកសម្លឹងទៅខាងឆ្វេងដៃបានឃើញរានហាលនៃបន្ទប់នោះនៅជាប់គ្នាជាមួយបន្ទប់នេះដូចសម្ដីជនល្មើសចំណាស់រៀបរាប់មែន ហេតុនេះកាលដែលគាត់នោះនិយាយថាខ្លួនបានឈរលបមើលពីទីនោះមក ក៏ដូចជាសមហេតុសមផលដែរ។
អ្នកកំលោះសម្លឹងទៅផើងផ្កាដែលធំលាតសន្ធឹងកាត់ទទឹងផ្ទៃរានហាល ដីដែលជញ្ជូនចេញមកនោះកាន់តែច្រើនទៅៗហើយ បញ្ជាក់ថាផើងថ្មនោះធំមិនស្ទើរទេ កាលដែលលួចលាក់កប់សាកសពមួយក្នុងនេះ គឺគ្មានបញ្ហាទាល់តែសោះ។
ខណៈដែលកំពុងជីកដី សំឡេងប៉ូលិសម្នាក់លាន់មកយ៉ាងរហ័សរបៀបភ្ញាក់ផ្អើល៖
-ទាំងអស់គ្នាមកមើលនេះ!
វិទូក៏ដូចមិត្តរួមការងារទាំងអស់ដែរសុទ្ធតែស្ទុះយ៉ាងរហ័សមកក្បែរផើងថ្ម ដោយចោលភ្នែកសម្លឹងទៅក្នុងនោះ ដោយអារម្មណ៍ពោរពេញទៅដោយក្ដីសង្ស័យ អស្ចារ្យពោរពេញទៅដោយក្ដីសង្ស័យ អស្ចារ្យណាស់ខាងក្នុងផើងថ្មជម្រៅប្រមាណជិតមួយម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ពិតជាមានបន្សល់នូវគម្រោងឆ្អឹងមនុស្សពិតៗមានទាំងជះមកនូវក្លិនដ៏គំរង់ផង។
វិទូងាកមុខចេញទាំងចិត្តច្របូកច្របល់ អ្នកកំលោះមិនស្មានដល់ទាល់តែសោះថា ទីនេះបែរជាបន្សល់នូវវត្ថុបែបនេះសោះ ចំជាគេហដ្ឋានមិនធម្មតាមែន។
ភ្លាមនោះ អ្នកកំលោះនឹកដល់សម្ដីរបស់ក្មេងស្រីឯតៀមលក់អាហារពិសេសសម្ដីភីណាដែលជារឿយៗរំលឹកថាផ្ទះនេះមានខ្មោច ឥឡូវ ពិតជាមានមនុស្សស្លាប់កប់សាកសពចោលនៅទីនេះមែន ឬមួយថាពាក្យដែលថាផ្ទះនេះមានខ្មោចលង ក៏គឺជាការពិត?
ឆ្អឹងសាកសពត្រូវបានលើកចេញមក បន្ទាប់មកខ្សែកពេជ្រមួយខ្សែក៏ត្រូវបានរកឃើញដែរ បញ្ជាក់ថាសម្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលជនល្មើសវ័យចំណាស់បានរៀបរាប់ឯប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិស គឺសុទ្ធសឹងតែជាការពិតទាំងអស់។ បើអញ្ចឹងជនឃោរឃៅពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធដែលបានសម្លាប់មនុស្សហើយរត់យករួចខ្លួននោះ ក៏មិនដឹងជាទៅដល់ណាហើយដែរ។
សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវគ្នាមួយលាន់មកពីក្រោយខ្នងឮយ៉ាងច្បាស់នឹងត្រចៀកវិទូ៖
-អ្ហូ! អញ្ចឹងទេតើ បានជាអ្នកជុំវិញទីនោះនាំគ្នានិយាយថាផ្ទះនេះមានខ្មោចលង តាមមើលប្រាកដជាមានមែនហើយ! យកខ្មោចមកកប់ចោលរបៀបនេះ រឿងអីថា វាមិនលងនោះ?
អ្នកកំលោះវិទូស្ដាប់សម្ដីពួកគេបណ្ដើរ ដៀងភ្នែកសម្លឹងទៅឆ្អឹងសាកសពដែលកំពុងត្រូវរៀបចំយកចេញទៅបណ្ដើរ គំនិតសង្ស័យកំពុងចាក់ស្រេះក្នុងចិត្តអ្នកកំលោះ។ កាលដែលភីណាមានកាយវិការមិនធម្មតា ហើយក្នុងផ្ទះតែងកើតមានរឿងមិនចេះអស់មិនចេះហើយយ៉ាងនេះ ក៏គួរឲ្យវិទូពិចារណាដែរ!
អ្នកកំលោះត្រឡប់មកផ្ទះវិញ គេរិះគិតមិនអស់មិនហើយពីរឿងនោះ បើតាមសម្ដីជនល្មើសដែលសារភាព គឺថាពីរនាក់ធ្លាប់បានលួចឡើងមករកខ្សែក មុននេះម្ដងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែត្រូវម្ចាស់ផ្ទះឃើញទាន់ហេតុនេះពួកគេក៏មិនបានសម្រេច វាដូចគ្នាទៅនឹងសម្ដីភីណា ដែលនិយាយថាយប់នោះនាងនិងបងថ្លៃនៅផ្ទះតែពីរនាក់ បន្ទាប់មកឮសំឡេងចម្លែកឯជាន់ខាងលើក៏នាំគ្នាឡើងទៅមើល ក្រោយមកបានប្រទះមនុស្សចម្លែកពីរនាក់កាន់ពូថៅនៅនឹងដៃឈរឯរានហាលខាងមុខបន្ទប់វត្ថុបុរាណ អញ្ចឹងហើយនាងនិងបងថ្លៃភ័យណាស់ក៏ប្រញាប់រត់ចុះមកក្រោម នាងថែមទាំងបានបញ្ជាក់ទៀតថា ពេលនាំគ្នារត់នោះហើយដែលបងថ្លៃនាងត្រូវទាក់ជើងដួលយ៉ាងដំណំរហូតដល់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់ ប៉ុន្តែក្រោយមកក៏ស្រាប់តែឃើញបងថ្លៃនាងនៅរស់រានដូចធម្មតាវិញ? បើមែន តើរឿងស្រីអ្នកបម្រើត្រូវគេសម្លាប់កប់ក្នុងផើងថ្ម និងរឿងបងថ្លៃរបស់ភីណាមានទាក់ទងគ្នាដែរឬទេ?
ភ្លាមនោះដែរ ចិត្តមួយក៏ស្រាប់តែនឹកភ្លែតដល់រឿងចម្លែកកាលពីយប់ដែលអ្នកកំលោះបានចូលទៅផ្ទះភីណាតែម្នាក់ឯង គាត់ក៏នៅសុខៗស្រាប់តែឮសូរមានសំឡេងមនុស្សស្រីយំត្អូញត្អែរមកពីជាន់ខាងលើ លុះដល់ឡើងទៅមើល សម្លឹងនោះបែរជាម្ដងឮម្ដងបាត់ ហើយរឿងដែលធ្វើឲ្យវិទូនឹកឡើងញាប់ញ័រក្នុងចិត្តនោះគឺថាសំឡេងនោះបានលាន់ចេញមកពីក្នុងបន្ទប់វត្ថុបុរាណ ហើយណាមួយយប់នោះវិទូក៏បានចូលទៅមើលក្នុងបន្ទប់នោះភ្លាមដែរ ប៉ុន្តែបែរជាគ្មានអ្នកណាម្នាក់ទាល់តែសោះ អ្នកកំលោះមានទាំងឈរនៅនឹងមុខរានហាលក្បែរផើងថ្មនោះផង ប៉ុន្តែមិននឹកដល់ថាក្នុងនោះមានសាកសពមនុស្សទាល់តែសោះឡើយ ឬមួយថាយប់នោះឯងដែលអ្នកកំលោះត្រូវខ្មោចលង?
ថ្ងៃបន្ទាប់វិទូទៅពេទ្យរកភីណាតាំងតែពីព្រលឹមតាមពិត គឺបណ្ដាលពីរឿងគាស់ឃើញឆ្អឹងខ្មោចក្នុងផើងថ្មផ្ទះនោះធ្វើឲ្យអ្នកកំលោះកាន់តែនឹកអាណិតនាង។
អ្នកកំលោះចុះមកជួបអ្នកអួនក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវភ្លាមក៏ឮគាត់ពោលសួរភ្លាមដែរ៖
-លោកក្មួយ! រឿងហេតុយ៉ាងម៉េចខ្លះ? ម៉េចក៏ ម៉េចក៏ ក្នុងផ្ទះមានសាកសពទៅវិញ?
គ្រាន់តែឃើញទឹកមុខខ្វល់ខ្វាយរបស់គាត់ក៏អ្នកកំលោះដឹងថាគាត់កំពុងត្រូវភាពភ័យរន្ធត់គ្របសង្កត់ក្នុងចិត្តដែរ អ្នកកំលោះប្រឹងពោលលួងលោម៖
-លែងអីហើយ! ប៉ូលិសយកចេញអស់ហើយ មីងឈប់ភ័យទៅ!
ស្ត្រីនោះហាក់មិនបានធូរស្រាលក្នុងចិត្តសោះ គាត់នៅតែបង្ហាញទឹកមុខខ្វល់ខ្វាយដដែលដោយរអ៊ូតែម្នាក់ឯង៖
-ផ្ទះនោះមិនស្រួលមែន អ្នកនាងតូចកាលនៅដឹងខ្លួនក៏បាននិយាយប្រាប់មីងរហូតដែរថា ផ្ទះនោះមានខ្មោចតែមីងចេះតែគិតថាអ្នកនាងឈឺពេក ក៏រវើរវាយផ្ដេសផ្ដាស!
កំលោះងាកទៅរកនារីគូស្នេហ៍ដែលនៅតែបិទភ្នែកជិតឈឹងដោយសារនាងនៅមិនទាន់មានស្មារតីល្អវិញទេ។ អ្នកកំលោះពោលសួរមួយៗមកកាន់ស្ត្រីចំណាស់ដែលនៅមានក្តីបារម្ភលើផ្ទៃមុខនៅឡើយ៖
-ភីណាធ្លាប់ប្រាប់មីងថាម៉េចខ្លះ?
គាត់ក្រឡាប់គ្រាប់ភ្នែកភិតភ័យរួចទើបស្រដីតាមត្រង់ថា៖
-ពេលខ្ញុំចូលទៅបត់ខោអាវរៀបចំបន្ទប់ជូនអ្នកនាង អ្នកនាងនិយាយថា ម្ចាស់ផ្ទះមុនបានសម្លាប់ស្រីអ្នកបម្រើក្នុងផ្ទះយើងដែរ តែខ្ញុំស្តាប់ហើយគិតថាអាចថាគេជិតខាងកុហកអ្នកនាងលេងព្រោះឃើញអ្នកនាងត្រង់! ដឹងអីថាមិនត្រឹមសម្លាប់ចោលក្នុងផ្ទះប៉ុណ្ណឹងទេ ថែមទាំងកប់សាកសពក្នុងផ្ទះទៀត ហួសហេតុដល់ហើយ!
វិទូស្ដាប់សម្ដីស្ត្រីចំណាស់បណ្ដើរ អ្នកកំលោះផុសក្ដីងឿងឆ្ងល់ក្នុងចិត្តបណ្ដើរ អ្នកកំលោះក៏បន្លឺសួរភ្លាមដែរ៖
-អ្នកជិតខាងណាដែលដឹងរឿងដែលម្ចាស់ផ្ទះមុនគេសម្លាប់ស្រីបម្រើ? ហើយយកមកនិយាយប្រាប់ភីណា?
ស្ត្រីអ្នកបម្រើជ្រប់មុខដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភមិនទាន់រសាយ។ គាត់ឆ្លើយតប៖
-ខ្ញុំ….ខ្ញុំអត់បានសួរដែរ…..
វិទូដៀងភ្នែករិះគិត៖
“ឬមួយក៏…ប្រុសស្រីពីរ នាក់បងប្អូននោះ?”
អ្នកកំលោះងើបមុខទៅរកស្ត្រីអ្នកបម្រើដែលកំពុងឈោងដណ្ដប់ភួយឲ្យនារីរូបល្អ គេពោលសួរទៀត៖
-មីងអ្ហ៎ា!ចុះក្មេងស្រីប្រុសពីរនាក់នៅជាប់ផ្ទះយើងនោះ ភីណាស្គាល់គេតាំងអីពេលណាមក!?
ស្ត្រីធ្វើភ្នែកឡិងឡង់ជាសញ្ញាថាគាត់ក៏មិនដឹងដែរ។
មិនទាន់ហើបមាត់សួរបន្ថែមផង ស្នូរទូរសព្ទរោទ៍ឡើងធ្វើឲ្យវិទូត្រូវចាកចេញទៅស្តាប់នៅខាងក្រៅ៖
-អាឡូ! ភ័ណ!?
សំឡេងពីចុងម្ខាងលាន់មកត្រហេបត្រហប៖
-ទូអ្ហា៎! ដូចស្មានអញ្ចឹង រឿងខ្មោចក្នុងផើងផ្កានោះ ក្លែងក្លាយទេ!
នាយប៉ូលិសក្របួចមាត់ស្ដាប់សេចក្ដីរាយការណ៍បន្តដោយអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួលក្នុងចិត្ត សំឡេងពីចុងម្ខាងពោលមកបន្ថែម៖
-ឆ្អឹងនោះជាឆ្អឹងអ្នកស្លាប់បួនប្រាំឆ្នាំមកហើយមែន ប៉ុន្តែវាមានលាយឡំជាមួយដីមានជាតិសំណខ្ពស់ដែលគួរតែត្រូវបានគេកប់ក្នុងតំបន់ក្បែរសមុទ្រ មិនមែនកប់នៅក្នុងផើងផ្កានោះទេ!
វិទូជ្រួញចិញ្ចើម។ កែវភ្នែកដែលបង្ហាញថាមានចម្លើយមួយចំនួនបានអណ្ដែតមកតបនឹងការស្មុគស្មាញច្រើនថ្ងៃមកហើយនេះរុញឲ្យអ្នកកំលោះជះសំណួរទៅវិញជាបន្ទាន់៖
-គេបង្កើតរឿងនេះឡើងក្នុងគោលបំណងអ្វី?
វេជ្ជបណ្ឌិតភ័ណមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរគូកនតែគេបែរជានិយាយពន្យល់បន្ថែម៖
-ផ្កាកុលាបដែលផ្សាំដោយសារធាតុគីមីគឺគេអាចដាំវាក្នុងរវាងពី៣ទៅ៥អាទិត្យឲ្យស្រស់បំព្រងបាន តែបើថាចង់ដកវាឡើងហើយកប់ឆ្អឹងចូលទៅក្នុងហ្នឹង ក៏អាចរក្សាជីវិតវាបាន ដោយគ្រាន់តែគេដាក់សារធាតុម្យ៉ាងដែលគេប្រើលើទីផ្សារវេជ្ជសាស្ត្រខុសច្បាប់ឈ្មោះថា3Mជាអក្សរកាត់នៃពាក្យថា Magic Matrixyl Metal។ របស់នេះក៏មាននៅលាយឡំជាមួយដីនោះដែរ។ ដែលសំខាន់គឺសារធាតុ នេះអត់ដែលឃើញមាននៅស្រុកខ្មែរទេពីមុនមក។ តាមរយៈសារធាតុនេះ ឯងប្រហែលជាអាចរកអ្នកដែលដាក់គម្រោងឆ្អឹងសពទៅបន្លំក្នុងផើងនោះឃើញ។ ចំណែកគេធ្វើអញ្ចឹងដើម្បីអី ឯងសួរខ្ញុំ ខ្ញុំម៉េចនឹងដឹង? នែខ្ញុំកំពុងផ្ញើឯកសារ 3M ទៅ mail ឯង! File រាងធំបន្តិចប្រហែលត្រូវស៊ីពេលដែរ! អត់ធ្មត់សិនទៅ!
វិទូតបវិញយ៉ាងរហ័ស៖
-ដឹងហើយ! អរគុណណាស់ភ័ណ!
បុរសឈ្ងោកសម្លឹងទៅបរិវេណខាងក្រោមនៃមន្ទីរពេទ្យដោយអារម្មណ៍តានតឹង។ ស្ថានភាពធ្វើឲ្យគេស្រាប់តែនឹកឃើញទៅដល់រឿងសំខាន់អ្វីមួយ។ កំលោះប៉ូលិសចុចទូរសព្ទហើយនិយាយ៖
-អាឡូ! លោកបង! ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតដាក់កម្លាំងនៅពេទ្យមើលភីណាឲ្យបានតឹងតែងបន្តិច!
សំឡេងលោកកុសលឆ្លើយតបពីចុងម្ខាង៖
-បាន! បងក៏មិនសូវទុកចិត្តដែរ! តែសំខាន់បងចង់យកនាងមកផ្ទះឲ្យបានឆាប់កាន់តែល្អ!
វិទូមិនចេញស្តីតែនាយរិះគិតម្នាក់ឯង៖
“នាងមិនគួរទៅកាន់ទីនោះវិញទេមុនពេលខ្ញុំរកឃើញការពិតទាក់ទងនឹងផើងផ្កានោះ”
គេជម្រាបលាអនាគតបងថ្លៃហើយបិទទូរសព្ទគាប់ជួនស្ត្រីអ្នកបម្រើរត់មកអរកខិបកខុប៖
-លោកក្មួយនាងតូចភ្ញាក់ហើយ! ឥឡូវ ទាររកបបរ ខ្ញុំរត់ទៅទិញសិន!
វិទូអរភើតពេលលឺថានាងក្រមុំចេះនឹកឃ្លានព្រោះមួយយប់មួយថ្ងៃមកហើយនាងគេងស្ងៀមគ្មានកម្លាំងកំហែងសួរអ្វីក៏គ្រវីក្បាលនិងធ្វើមុខស្លេកស្លាំង។ អ្នកកំលោះរវៀសរវៃដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ជាមួយសម្ដីពោលប្រាប់អ្នកអួនថា៖
-មីងទៅចុះ! រកផ្លែឈើល្អៗមកផង!
អ្នកកំលោះចូលទៅរកគូស្នេហ៍ដែលបើកភ្នែកប្រឹមៗសម្លឹងមកនាយ។ ឃើញនាយកាលណានាងរលីងរលោងរកកលនឹងយំ។ វិទូប្រឹងញញឹមលួងចិត្តដោយចូលទៅអង្គុយក្បែរនាងលើកដៃនាងមកកាន់ថ្នមៗផង។
-អូនចង់ទៅផ្ទះ!
នេះជាសម្ដីដំបូងដែលនារីនិយាយមកកាន់នាយខ្សោយៗបន្ទាប់ពីនាងខ្លួនឯងជាអ្នកចាកចេញពីផ្ទះហើយទៅរស់នៅ Apartment ស្ងាត់ជ្រងំរហូតដល់មានរឿងកើតឡើង។ នាងច្រត់ដៃក្រោកអង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង អ្នកកំលោះក៏ជួយនាងហើយនិយាយថ្នមៗទៅកាន់នាង៖
-អូនមកនៅផ្ទះបងវិញទៅម៉េចដែរ!
នាងក្រមុំងាកសម្លឹងមុខគេភ្លាម កាលបើឮសម្ដីនេះ នាងបញ្ចេញអាការហួសចិត្ត ដោយបន្លឺ៖
-និយាយអញ្ចឹងទៅកើតដែរ?
វិទូយល់ចិត្តតរុណីគូស្នេហ៍ថានាងគិតឃើញយ៉ាងណាទៅហើយ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកកំលោះនៅតែព្យាយាមរើសយកពាក្យសម្ដីដែលចេញពីទឹកចិត្តពិតៗនិយាយទៅរកនាង៖
-មុនក្រោយគង់តែរៀបការជាមួយបងហ្នឹង បើនៅផ្ទះនោះមិនសប្បាយចិត្ត បងមានតែយកអូនទៅនៅក្បែរបង! បើមិនអញ្ចឹង ឬខ្លាចបងកុសលមិនព្រម ចាំបងរើទៅនៅក្បែរអូនវិញក៏បាន!
នាងក្រមុំសម្លឹងមុខនាយបន្តិច រួចដកក្រសែភ្នែកចេញលែងមើលមុខគេ នាងពោល៖
-វិទូ! អូនកំពុងខ្វល់ខ្វាយណាស់ គ្មានចិត្តនឹងនិយាយលេងសើចទេ!
វិទូសម្លឹងទៅស្រីស្រស់ដែលបិទភ្នែកលែងចេញស្ដី អ្នកកំលោះសម្លឹងទៅម្រាមទាំងប្រាំដែលទន់ល្វក់ហើយត្រជាក់ស្រិបក្នុងប្រអប់ដៃខ្លួនស្រាប់តែចេញចំហាយក្តៅអ៊ុនៗ អ្នកកំលោះដឹងថានាងអៀនក៏បន្តពោលស្រាលៗក្បែរសោតានាង៖
-បើពិបាកពេកយើងរៀបការឲ្យហើយទៅ?
នាងក្រមុំនៅរក្សាការស្ងាត់ស្ងៀមរបស់ខ្លួនបានបន្តិចទើបឆ្លើយតបតិចៗ៖
-ទោះជាចង់រៀបការ ក៏មិនត្រូវមកសួរខ្ញុំដែរ!
វិទូញាក់ស្មាញញឹមស្រស់ អ្នកកំលោះឈ្ងោកសម្លឹងតាមដែលនាងឱនមុខ អ្នកកំលោះពោលតប៖
-ត្រូវតែសួរអូនអញ្ចឹងហើយ ព្រោះបងចង់រៀបការជាមួយអូន! ឯបងកុសល បងដឹងថា គាត់មិនជំទាស់ទេ តែបើគាត់ជំទាស់ក៏បងមិនខ្លាចដែរ ឲ្យតែភីណាឆ្លើយថាព្រមបានស្រេចទៅហើយ!
ភីណាញញឹមបន្លឺវាចាទាំងគិតមិនងើបមុខ៖
-បានតែមាត់ទេ!
វិទូញញឹមកាលបើឃើញអាការរបស់ក្រមុំគូស្នេហ៍ អ្នកកំលោះពោលទៅកាន់នាង៖
-ម៉េចក៏ដឹងថាបងបានតែមាត់? រៀបការនឹងបងទៅ មិនចាំបាច់ទៅនៅផ្ទះនោះវិញទេ ហើយក៏មិនបាច់ភ័យខ្លាចរាល់ថ្ងៃដែរ! យល់ព្រមធ្វើប្រពន្ធបងដែរអត់?
ភីណាពោលតបវិញដោយឈ្ងោកមុខជាប់ដដែល៖
-ប្រពន្ធអីទៅ? ខ្ញុំមិនចេះធ្វើម្ហូបឲ្យបងឯងហូបទេ!
វិទូគ្រវីក្បាលឆ្លើយតបដោយញញឹម៖
-អាហារអន់យ៉ាងណាក៏បងព្រមញ៉ាំដែរ!
ភីណានៅតែពោលបន្ថែម៖
-ហើយអូនប៉ិនខឹងទៀត!
-មានអី! បងចូលចិត្តលួងលោមគេណាស់! ពេលណាអូនខឹង ចាំបងជាអ្នកលួងចុះ!
ភីណាងើបមុខដែលញញឹមដោយអាការអៀនប្រៀនសម្លឹងមកអ្នកកំលោះ នាងសម្លក់ដោយគ្នាន់ក្នាញ់ ហើយឧទាន៖
-ចុះពេលមុន បងក្រែងថាសរសៃប្រសាទអូនមានបញ្ហានោះអី? បងសុខចិត្តរៀបការជាមួយអ្នកសរសៃប្រសាទមានបញ្ហាបែបនេះដែរអ្ហេស៎!
វិទូញញឹមស្រស់ អ្នកកំលោះឆ្លើយតបដោយសម្លឹងមុខនារីគូស្នេហ៍មិនដាក់ភ្នែក៖
-បើអូនមានបញ្ហាសរសៃប្រសាទ បងសុខចិត្តវិកលចរិតដែរទៅចុះ នឹងបាននៅជិតអូន!
ភីណាឈ្ងោកមុខបង្ហាញអាការគ្នាន់ក្នាញ់ នាងឧទានតិចៗ៖
-សម្ដីផ្អែម គួរឲ្យស្អប់ណាស់!
តាមពិតវត្ថុបំណងសំខាន់ក្នុងពេលនេះគឺវិទូត្រូវការនាំភីណាចេញពីផ្ទះនោះបណ្តោះអាសន្នសិន ហើយគេគួររកហេតុផលឲ្យបានសមស្របជាជាងប្រាប់នាងថាផ្ទះនោះមានគ្រោងឆ្អឹងនិងមានគេណាម្នាក់នៅទីងងឹតរចនាសេណារីយោនេះឡើងយ៉ាងអាថ៌កំបាំង ប៉ុន្តែមិនទាន់ដឹងថាវានោះជាអ្នកណាហើយអ្វីទៅជាបំណងពិតរបស់វា។
នៅពេលស្រីស្អាតរសាយពីអារម្មណ៍តប់ប្រមល់និងខ្វល់ខ្វាយដោយសារសម្តីលួងលោមមុននេះរបស់ខ្លួន ទើបប៉ូលិសវ័យក្មេងចូលដល់សាច់រឿង។ គេនិយាយសួរតិចៗទៅកាន់ភីណាដែលកំពុងចុចទូរសព្ទ៖
-អូនដឹងរឿងស្រីអ្នកបម្រើត្រូវគេសម្លាប់ក្នុងផ្ទះកាលពីបួនឆ្នាំមុនដែរអត់?
ភីណាបើកភ្នែកធំៗ។ នាងងើបមុខយ៉ាងរហ័សសម្លឹងគូដណ្តឹងសញ្ជឹងថាហេតុអ្វីគេដឹងរឿងនេះដែរ។ តែបុរសពោលសួរនាងបន្ថែមមុនពេលនាងឆ្លើយនឹងសំណួរគេទៅទៀត៖
-អ្នកណាជាអ្នកដឹងរឿងនេះហើយនិយាយប្រាប់អូន!
នាងមិនតបព្រោះតក់ស្លុត។ ពេលអារម្មណ៍ទើបតែបានល្អបន្តិចស្រាប់តែចិត្តផ្ដើមនឹកឃើញដល់រឿងតំណាលដ៏គួរឲ្យស្ញើបនោះសាជាថ្មី គួបផ្សំនឹងឥទ្ធិពលគ្រឿងស្រវឹងផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅដែលមិនទាន់បន្សាបបាន១០០ភាគរយផងបេះដូងភីណាទៅជាលោតញាប់។ វិទូខំស្រវាអោបនាងដើម្បីជួយទប់ស្កាត់ការរំជួលចិត្ត៖
-បាន! អត់និយាយក៏មិនអីដែរ! មិនអីទេ! បងសួរលេងៗប៉ុណ្ណឹង!
មិនស្មានដល់ថាភីណាស្រាប់តែហុចទូរសព្ទមកឲ្យអ្នកកំលោះ ដោយមានឈ្មោះនេត្រនៅពីលើអេក្រង់នោះ។ តាមពិតនាងកំពុងចុចទៅរកនារីនិស្សិតនៅក្បែរផ្ទះគាប់ជួនលឺវិទូពោលសួរនាងទៅជារន្ធត់ហើយគាំងឆ្លើយមិនរួច ក៏ហុចទូរសព្ទមកឲ្យគូស្នេហ៍ជាចម្លើយជំនួសវិញ។ វិទូមើលឃើញកាលណាគេសង្ខើញសួរដោយបើកភ្នែកមូលក្លុំ៖
-បងប្អូនពីរនាក់ហ្នឹងជាអ្នកប្រាប់អូន?
ភីណាងក់ក្បាលផ្ងក់ៗជំនួសចម្លើយធ្វើឲ្យវិទូរេភ្នែកសញ្ជឹងគិត។ សំឡេងក្មេងប្រុសរបស់ស្ត្រីជានិស្សិតនោះលាន់មកក្នុងសោតាអ្នកកំលោះហាក់នៅថ្មីៗ៖
“ដំបូងខ្ញុំចេញមកក្រៅទន្ទេញមេរៀន ក៏ស្រាប់តែឮសូរសំឡេងដូចមិនធម្មតា ក៏ឡើងលើរានហាលសម្លឹងមើលមកផ្ទះជាប់គ្នានេះ ខ្ញុំឃើញពីរនាក់នោះកំពុងកាន់ពូថៅម្នាក់មួយឈររេរាមុខបន្ទប់ ខ្ញុំភ័យណាស់ក៏រត់ទៅរកប៉ូលិសភ្លាមទៅ។”
គេងើបមុខមករកគូស្នេហ៍ដែលនៅតែសម្លឹងគេដោយក្រសែភ្នែកព្រួយខ្វល់។ អ្នកកំលោះសួរនាងស្រាលៗថា៖
-ភីណា! អត់អីទេ! កុំភ័យណា៎! បងគ្រាន់តែមានរឿងខ្លះមិនសូវយល់! បងសួរធម្មតាៗ បើដឹងចាំឆ្លើយបើអត់ក៏ហីទៅ! អូខេ!
នារីងក់ក្បាលតិចៗហាក់កក់ក្ដៅចំពោះពាក្យពន្យល់របស់វិទូ គេក៏សួរបន្ត៖
-អូនស្គាល់បងប្អូនពីរនាក់នោះយូរប៉ុណ្ណាហើយ?
នារីនៅទីទើរព្រោះមិនដឹងត្រូវឆ្លើយយ៉ាងណា វិទូចាប់ប្រើចិត្តសាស្ត្រសួរចម្លើយរបស់នាយ៖
-គឺបងចង់ដឹងថាអូនជួបពួកគេសរុបប៉ុន្មានដងហើយ?
-គឺជួបនៅផ្ទះយើងម្ដង នៅផ្ទះគេម្ដងដែលអូនទៅជាមួយបងនោះ!
វិទូនិយាយកាត់៖
- ចុះកាលជួបនៅផ្ទះយើង គេមានធុរៈអីដែរ? គេស្គាល់អ្នកណាខ្លះនៅផ្ទះយើង?
- គេមកថតខ្មោច!
សូមរង់ចាំតាមដានអានភាគបន្តនៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ស្អែកនេះ
