ឱកាសរបស់គណ បក្សសង្គ្រោះជាតិ
សភា
និងរដ្ឋាភិបាលដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង កាលពីមុន
នឹងទទួលបានស្ថានភាពស្របច្បាប់ នាពេលខាងមុខឆាប់ៗ
ដោយក្លាយជាស្ថាប័នរដ្ឋស្របច្បាប់ នៅពេលគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ
ដែលមានតំណាងរាស្រ្តចំនួន៥៥ រូបចូលស្បថ
ទទួលយកអាសនៈនៅក្នុងសភា។
ការដោះស្រាយភាពជាប់គាំងនយោបាយនេះ
បានធ្វើឲ្យមានប្រតិកម្មចម្រុះផ្សេងៗ។
អ្នកគាំទ្រគណបក្សសង្គ្រោះជាតិជាច្រើន មានអារម្មណ៍ខកចិត្ត
និងទទួលយកទាំងមិនអាចផ្លាស់ប្តូរបាន ដោយជឿថា
កិច្ចព្រមព្រៀងនេះខ្វះនូវអ្វីដែលពួកគេចង់បានគឺការផ្លាស់
ប្តូររបប ការស៊ើបអង្កេតពិតប្រាកដ ទៅលើការបោះឆ្នោតឆ្នាំ២០១៣
និងការតែងតាំង គ.ជ.ប ថ្មីជាមួយសំឡេង ២ ភាគ ៣ នៅក្នុងសភា។
អ្នកមួយចំនួនមានការសង្ស័យអំពីសមត្ថភាព
របស់គណបក្សទាំងពីរក្នុងការធ្វើការងារជាមួយគ្នាដើម្បីធ្វើ
កំណែទម្រង់ គ.ជ.ប និងប្រព័ន្ធបោះឆ្នោត។
វាក៏មានការសរសើរនិងជំនឿផងដែរខណៈភាព
ជាប់គាំងនយោបាយរយៈពេលជិតមួយឆ្នាំបានបញ្ចប់
ហើយសមាជិកគណបក្សសង្គ្រោះជាតិដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួនត្រូវបានដោះ
លែង។
ដោយមើលទៅលើធាតុនៃកិច្ចព្រមព្រៀង
វាគឺដូចទៅនឹងការសម្រុះសម្រួលមួយបន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតឆ្នាំ
១៩៩៣
ដែលបានធ្វើឲ្យមាននាយករដ្ឋមន្រ្តីពីរនិងរដ្ឋមន្រ្តីពីរនៅ
ក្រសួងមហាផ្ទៃនិងក្រសួងការពារជាតិ
ដោយរដ្ឋមន្រ្តីមួយតំណាងឲ្យគណបក្សប្រជាជន
និងមួយទៀតតំណាងឲ្យគណបក្សហ៊្វុនស៊ិនប៉ិច។
នៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងថ្មីនេះ សភា
គឺត្រូវមានគណៈកម្មការចំនួន១០។ គណបក្សប្រជាជន
និងគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ គឺគ្រប់គ្រងគណកម្មការចំនួន ៥ ម្នាក់
ដោយផ្តល់នូវតុល្យភាពនៃការបែងចែកអំណាច។
កិច្ចព្រមព្រៀងនេះមើលទៅបង្ហាញថា កម្ពុជា អាចដោះស្រាយភាពមិនចុះសម្រុងគ្នាក្នុងលក្ខណៈសន្តិវិធី។
ទោះជាយ៉ាងណាក្តី«ការសម្រុះសម្រួល»
នៅក្នុងបរិបទកម្ពុជា
គឺជាញឹកញាប់ត្រូវបានធ្វើឡើងជាការចុះចាញ់របស់អ្នកទន់ខ្សោយ
ចំពោះអ្នកមានអំណាច។
បន្ទាប់ពីការបោះឆ្នោតដែលរៀបចំឡើងដោយអ៊ុនតាក់ឆ្នាំ១៩៩៣
រដ្ឋាភិបាលចម្រុះ រវាងអ្នកឈ្នះឆ្នោត គឺគណបក្សហ៊្វុនស៊ិនប៉ិច
និងអ្នកចាញ់
គឺគណបក្សប្រជាជនគឺមានន័យដូចទៅនឹងការចុះចាញ់របស់គណបក្ស
ហ៊្វុនស៊ិនប៉ិច ចំពោះគណបក្សប្រជាជន
ដែលមានការគ្រប់គ្រងកងកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ
និងក្បាលម៉ាស៊ីនរដ្ឋាភិបាល។
កិច្ចព្រមព្រៀងចុងក្រោយនេះ
ត្រូវបានធ្វើឡើង
នៅពេលដែលគណបក្សប្រជាជនមានការគ្រប់គ្រងផ្តាច់មុខ
ទៅលើកម្លាំងប្រដាប់អាវុធ និងក្បាលម៉ាស៊ីនរដ្ឋាភិបាល។
ជាងនេះទៀត គណបក្សប្រជាជន
មានសមាជិកសំឡេងភាគច្រើន
នៅក្នុងគណៈកម្មាធិការអចិន្រៃ្តយ៍របស់សភាគឺ ៧ ក្នុងចំណោម ១៣
រួមទាំងប្រធានរបស់គណៈកម្មាធិការនេះ និងអនុប្រធានមួយ
ក្នុងចំណោមអនុប្រធានពីរនាក់។
សំខាន់ជាងនេះទៀតគឺថា គណបក្សប្រជាជន
មានការគ្រប់គ្រងគណៈកម្មការ ៥ ជាមួយយុត្តាធិការរបស់ខ្លួន
ដែលសំខាន់ចំពោះការគ្រប់គ្រងប្រទេស និងរក្សាកណ្តាប់ដៃដែក
នៅក្នុងការដោះស្រាយជាមួយអ្នកដែលគំរាមទៅលើអំណាចរបស់ខ្លួន៖
ក្រសួងហិរញ្ញវត្ថុ មហាផ្ទៃ ការពារជាតិ កិច្ចការបរទេស ព័ត៌មាន
និងយុត្តិធម៌។
គេគួរតែចាំថា
នៅពេលនិយាយអំពីការគ្រប់គ្រងប្រទេស ក្នុងឆ្នាំ១៩៩២‑១៩៩៣
អ៊ុនតាក់ បានគ្រប់គ្រងវិស័យទាំងនេះយ៉ាងច្បាស់
ដើម្បីគ្រប់គ្រងប្រទេស
និងដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសមួយឲ្យមានការបោះឆ្នោតដោយសេរីនិង
យុត្តិធម៌ អាចត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើង។
នៅក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងថ្មី
គណបក្សទាំងពីរ
គឺនីមួយៗត្រូវជ្រើសរើសសមាជិកបួននាក់ក្នុងចំណោមសមាជិក
គ.ជ.ប ៩ នាក់ ហើយសមាជិកទី៩
ត្រូវជ្រើសរើសរួមគ្នាដោយកុងសង់ស៊ីស។
ទោះយ៉ាងណាក្តី
ប្រសិនបើមិនមានកុងសង់ស៊ីស ស្ថានភាពដដែលនឹងនៅតែបន្តមាន
ដោយឲ្យ គ.ជ.ប ចាស់បន្តធ្វើការងារនិងរៀបចំការបោះឆ្នោត។
ហេតុអ្វីបានជាគណបក្សទាំងពីរមិនធ្វើការ
ចាប់ឆ្នោត សម្រាប់ការជ្រើសរើសសមាជិកទី៩
នៅពេលមិនអាចឈានដល់កុងសង់ស៊ីសមួយ?
វាជាការព្យាករទុកជាមុន
ក្នុងករណីគណបក្សប្រជាជន
បដិសេធមិនឲ្យមានកុងសង់ស៊ីសតាមរយៈការរៀបចំទុកជាមុន
ពីព្រោះភាពជាប់គាំង នឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់គណបក្សកាន់អំណាច
ជាងនេះទៀតដើម្បីរក្សា គ.ជ.ប ឲ្យមានលក្ខណៈដដែល។
កិច្ចព្រមព្រៀងនេះ មានគុណវិបត្តិជាច្រើន
ដូចជាការបង្ហាញអំពីភាពអសមត្ថភាព
របស់គណបក្សប្រឆាំងក្នុងការទទួលបានកិច្ចព្រមព្រៀងយុត្តិធម៌មួយ
។ ទោះយ៉ាងណាក្តីដោយមានតំណាងរាស្រ្តចំនួន ៥៥ រូប
និងតុលាការនៃមតិសាធារណជននៅពីក្រោយខ្លួន
គណបក្សសង្គ្រោះជាតិអាចធ្វើឲ្យមានការផ្លាស់ប្តូរដោយមានន័យ
បាន។
គណបក្សសង្គ្រោះជាតិអាចទទួលយកសភានេះ
ដើម្បីអនុវត្តអំណាចរបស់ខ្លួន ដើម្បីពិនិត្យទៅលើរដ្ឋាភិបាល
របស់គណបក្សប្រជាជន និងធ្វើឲ្យរដ្ឋាភិបាល ចេះទទួលខុសត្រូវ។
ខ្លួនក៏អាចទទួលបានការយល់ដឹងខ្លាំងជាងមុនផងដែរ
អំពីរបៀបគ្រប់គ្រងប្រទេស
និងរបៀបដោះស្រាយបញ្ហាជាក់លាក់ដែលយាយីដល់កម្ពុជា។
មានតែតាមរយៈការធ្វើដូច្នេះទេ
ទើបគណបក្សសង្គ្រោះជាតិអាចជំរុញខ្លួនឯងពិតប្រាកដ
ឲ្យក្លាយជាជម្រើសអាចទុកចិត្តបានជាងគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា៕ PS ឡៅ ម៉ុងហៃ អ្នកវិភាគនយោបាយ
ប្រភពពី ភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍
