ម៉ោង១២អធ្រាត្រ នៅសង្កាត់លេខ១ (ភាគទី១៩)
ភាគទី១៩
វិទូជ្រួញចិញ្ចើមហួសវិស័យនឹងជឿត្រចៀកខ្លួន។ គេសួរបកតិចៗ៖
-ស្អីគេភីណា?
ស្រីស្រស់បានជ្រុលរបូតមាត់ទៅហើយ លុះដល់ឮវិទូបន្លឺសួរយ៉ាងនោះទៀត នាងនៅស្ងៀមមិនទាន់ហើបមាត់ឆ្លើយតបថាយ៉ាងណានៅឡើយ ដោយកំពុងរិះគិតថា មិនដឹងត្រូវបដិសេធបង្វែររឿងឬក៏យ៉ាងណាទេ ខណៈដែលវិទូពោលសួរមកសាជាថ្មី៖
- ម៉េចក៏សួរទៅលែងមាត់ហើយ?
ភីណានៅស្ងៀមបន្តិច ទើបពោលតប៖
-ខ្ញុំអត់ចង់និយាយទេ ព្រោះគង់តែបងឯងមិនជឿ!
វិទូបិទភ្នែកនិយាយលួងនាង៖
-ឲ្យតែជាការពិត! ឆាប់និយាយទៅ!
ភីណាងក់ក្បាលហើយចាប់ផ្ដើមនិយាយតិចៗទាំងក្ដាប់ដៃបុរសណែនជាងមុន៖
-ពីរនាក់បងប្អូនគេលួចផ្លោះចូលមកតាមដំបូលផ្ទះតាមរានហាលខាងលើបន្ទប់ហើយចុះតាមជណ្ដើរមកជាន់ទីមួយ កាលណោះគឺយប់ជ្រៅដែរហើយ ផ្ទះស្ងាត់ច្រៀប គេយកមកជាមួយម៉ាស៊ីនថតនិង Tablet មួយម្នាក់ផងហើយក៏វាក់អ៊ើនឹងខ្ញុំ ….
តាមពិតគឺវិទូកំពុងហួសចិត្ត ត្បិតអីកណ្ដាលអធ្រាត្របងប្អូនពីរនាក់លួចផ្លោះរបងមកក្នុងគេហដ្ឋានហើយនាងនៅតែការពារជួយលាក់ពួកគេដល់ពេលនេះ អ្នកកំលោះនិយាយភ្លាម៖
-ហើយគេប្រាប់អូនថាទៅថតខ្មោចអូនក៏ជឿ?
នារីបូញមាត់ងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ។ វិទូកាន់តែហួសចិត្តណាស់ទៅទៀត អ្នកកំលោះពោលសួរវិញ៖
-ចុះម៉េចក៏ពីរនាក់បងប្អូននោះដឹងថាផ្ទះ អូនមានខ្មោច?
ភីណាបង្ហាញទឹកមុខម៉ត់ចត់ នាងសម្លឹងមកកាន់វិទូផង ឆ្លើយតបវិញផង៖
-បងឃើញហើយ? អ្នកជុំវិញនោះ អ្នកណាក៏ដឹងថាផ្ទះ…ផ្ទះអូនមានខ្មោចដែរ! ចំណែកនេត្រនិងប្អូនគេធ្លាប់ដឹងថាផ្ទះនោះមានគេស្លាប់តាំងពីបួនឆ្នាំមុនម្ល៉េះគឺអ្នកបម្រើរបស់ពួកគេឈ្មោះមីងសានជាអ្នកនិយាយ!
វិទូភ្ញាក់បន្តិចដែរ៖
-មីងសាននៅឯណា?
-គាត់ស្លាប់ហើយ!? តែគាត់ជាអ្នកឃើញ គេសម្លាប់ស្រីអ្នកបម្រើឈ្មោះកែវផ្ទាល់ភ្នែក ហើយគាត់និយាយប្រាប់នេត្រនិងប្អូនគេ!
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ ដោយទឹកមុខស្មើ ៖
-អញ្ចឹងបានអូនឯងខ្លាចផ្ទះម្ល៉ឹងៗ?
ស្ដាប់លឺវិទូរអ៊ូទើបភីណាប្រញាប់ប្រញាល់បដិសេធ៖
-មានឯណា! កាលនោះនេត្រនិយាយរឿងទាំងអស់ប្រាប់ហើយក៏ខ្ញុំមិនទាន់ជឿទេ! តែខ្ញុំចាប់ផ្ដើមជឿថាផ្ទះយើងមានខ្មោច គឺនៅយប់បន្ទាប់!
វិទូសួរដោយសង្ស័យ៖
-ពីរនាក់នោះធ្វើម៉េចបានអូនឯងជឿ?
ភីណានិយាយទាំងក្រញូវ៖
-ខ្ញុំថាបើប្រាប់ហើយគ្មានអ្នកណាជឿទេ! ពេលនេះមកសួរធ្វើអី? គឺប្រពន្ធដ៏ល្អរបស់បងកុសលហ្នឹងហើយគេក្លាយជាខ្មោច គេនៅសំងំឆីសាច់គោស្រស់នៅចង្ក្រានបាយ! ខ្ញុំឃើញផ្ទាល់ភ្នែក! យប់នោះ បាននេត្រនិងប្អូនគេចូលមកម្តងទៀត គេទាន់ខ្ញុំដែលកំពុងតក់ស្លុត! គេខ្ទប់មាត់ហើយគ្រាខ្ញុំស្ងាត់ៗឡើងមកបន្ទប់វិញ!
វិទូមិនអាចទប់ស្កាត់ចិត្តងឿងឆ្ងល់បានឡើយ នាយពោលសួរបន្ថែមភ្លាម៖
-យប់នោះអូនឃើញអីក្នុងបន្ទប់បាយបានជាតក់ស្លុតដល់ម្ល៉ឹងៗ?
ភីណាបើកភ្នែកធំៗឆ្លើយតបមកកាន់វិទូវិញ៖
-ប្រាប់ហើយថាឃើញ…ឃើញខ្មោចឆៅណា៎! គឺអ្នកបងជាខ្មោចឆៅ!
វិទូភ្លាមនោះក៏នឹកដល់គ្រឿងញៀនដែលនៅផ្ទុកក្នុងខ្លួននាង។ ជានិច្ចកាលអ្នកកំលោះគិតថាគឺ សារធាតុអស់នោះហើយដែលធ្វើឲ្យនាងនិយាយស្ដីគ្មានហេតុផលរហូតមក។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីកន្លងមកច្រើនថ្ងៃហើយ នាងឈឺផងជាផង ក្រោកមកវិញនៅតែនិយាយរឿងដដែលៗអត់ផ្លាស់ប្ដូរ? ឬមួយថាអ្វីដែលនាងនិយាយវាជាការពិតដែលនាងមិនអាចភ្លេចវាបាន?
វិទូប្រឹងញញឹមតិចៗជាកិច្ចបង្កើនការទុកចិត្តឲ្យនាង ហើយនិយាយសួរបន្ត៖
-ថ្នាំនេះជារបស់អូនមែនអត់?
គេហុចកំប៉ុងថ្នាំទៅនាង។ ស្រីស្អាតបើកមើលកាលណាងក់ក្បាលទទួល។
“មើលទៅនាងដូចជាមិនដឹងថាថ្នាំនេះជាថ្នាំញៀនទេ! មានន័យថាមិនមែននាងលួចលាក់ប្រើវាឡើយ! វាមានតែអ្នកណាម្នាក់មានចេតនាឲ្យនាងប្រើ ”គេគិតដោយញ័រទ្រូង។ បុរសចាប់សួរនារីបន្តភ្លាម៖
-អូនបានថ្នាំអស់ហ្នឹងពីណាមក?
ភីណាអស់ពីបើកភ្នែកគ្រលួងនាងទៅជាសើចខឹក។
-បងឯងម៉េចហ្នឹង? ក្តៅខ្លួនអត់? ថ្នាំនេះពីពេលចូលពេទ្យលើកមុន ពេទ្យឲ្យអូននោះអី? មកសួរចម្លើយសព្វ បើរឿងថ្នាំនៀក!? កាលពីនៅ Apartment ក៏យកមកសួរម្តងហើយ!
វិទូនៅស្ងៀមភ្លឹកភ្លាំងស្មារតីដោយសារពេទ្យធ្លាប់បានបដិសេធហើយថានេះមិនមែនជាគ្រាប់ថ្នាំដែលគាត់ឲ្យទៅភីណាលេបព្យាបាលជំងឺឡើយ។ ស្ថានភាពនេះ១០០ភាគរយបញ្ជាក់ថាមានគេដូរថ្នាំ។ តើគេជាអ្នកណា? អត់ទាន់សំខាន់ទេព្រោះរកមិនឃើញឡើយលើកលែងតែដឹងថាគេធ្វើនេះដើម្បីអ្វីសិន? វិទូដៀងភ្នែកសម្លឹងប្រអប់ថ្នាំដែលនៅក្នុងដៃ អ្នកកំលោះយល់ថាប្រសិនបើជននោះគ្រាន់តែកំណាចចង់ឲ្យភីណានៅត្រាំត្រែងក្នុងជំងឺ គេគ្រាន់តែដាក់ថ្នាំផ្សេងមកដើម្បីឲ្យនាងមិនអាចសះស្បើយចុះហេតុអ្វីគេចាំបាច់ប្រើថ្នាំញៀនប្រភេទរវើរវាយនេះ? មានតែគេគិតដល់ផែនការអ្វីផ្សេងពីនេះទៀត?
នាយប៉ូលិសវ័យក្មេងសម្លឹងផ្ទៃមុខរលើបរលោងរបស់ធីតាគូស្នេហ៍ចំពោះមុខម្នាក់ឯងស្ងាត់ៗ “ម្នាក់នោះគួរតែនៅជិតស្និទ្ធនឹងភីណាណាស់ទើបអាចមានឱកាសប្ដូរថ្នាំនេះបាន”។
នាយនិយាយថ្នមៗទៅកាន់នាង៖
-បងយកថ្នាំនេះចោលហើយ! ព្រោះអូនលេបអត់ត្រូវ!
វគ្គទី១០
ការពិតនៅជិតបង្កើយ
មេឃងងឹតស្លុបផ្លូវក៏រអិលព្រិលដោយសំណល់ពីព្រះភិរុណ។ វិទូនិងក្រុមការងារធ្វើដំណើរញាប់ស្មេរកាត់តាមភ្លឺស្រែនិងកូនព្រៃលិចទឹកទម្រាំដល់កូនភូមិតូចមួយក្បែរជើងភ្នំ ចំពេលថ្ងៃត្រង់ប៉ុន្តែព្រះអាទិត្យគ្មានកម្លាំងមកបំភ្លឺឲ្យមេឃស្រឡះល្អឡើយដោយសារដុំពពកខ្មៅ។
នៅក្នុងកូនផ្ទះឈើសង់ផ្ទាល់ដីមានតែសូរសំឡេងយំរអឹកតិចៗរបស់ស្រីពីរបីនាក់។
-លោកក្មួយគាត់កើតឃ្លង់អញ្ចឹងគ្មានអ្នកណាហ៊ានទទួលមើលថែគាត់ទេ មានតែខ្ញុំជាប្អូនយកគាត់មកទុកហ្នឹង! គាត់ធ្ងន់ណាស់ហើយ!
អ្នកភូមិគិតថាឲ្យធម៌គាត់ល្ងាចនេះហើយ!
វិទូសម្លឹងមុខអ្នកឲ្យព័ត៌មានជាមួយសំណួរពីក្រោមម៉ាសបិទមុខ៖
-ឲ្យពួកខ្ញុំចូលមើលគាត់ផង!
-អញ្ជើញចុះលោកក្មួយ!
កំលោះប៉ូលិសនិងគ្នីគ្នាចូលទៅមួយសន្ទុះក៏ចេញមកវិញ។…
នៅពេលដែលស្បៃរាត្រីគ្របដណ្ដប់ជាថ្មីមកលើរាជធានីភ្នំពេញ វិទូបង្ហាញវត្តមាននៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានក្បែរមន្ទីរពេទ្យដែលមានលោកកុសលនៅរង់ចាំជាស្រេច។
-លោកបង! មីងម៉ាប់គេចមិនផុតពីយប់នេះទេ! គាត់ឈឺធ្ងន់ពេក! ចេញដំបៅរលួយពេញខ្លួន! ពេទ្យមូលដ្ឋានដែលទៅជាមួយខ្ញុំប្រាប់ថាគ្រឿងក្នុងគាត់ខូចអស់ហើយ! ខ្ញុំធ្វើតាមលោកបងប្រាប់ បានជូនលុយកាក់ទាំងអស់នោះដល់ក្រុមគ្រួសារគាត់ហើយដែរ! ខ្ញុំប្រាប់ថាក្នុងផ្ទះមានរឿងលោកបងនៅរវល់ជាមួយភីណាខាតបង់ទាំងជំនួញទាំងការងារសង្គម អត់អាចទៅមើលគាត់ជាចុងក្រោយបាន អ្នកស្រុកក៏យល់ចិត្តហើយ! កុំពិបាកចិត្តអី!
លោកកុសលដកដង្ហើមធំគាត់និយាយតិចៗ៖
-ផ្ទះនោះមានរឿងច្រើនពេកហើយ បងគិតរើចេញទៅនៅកន្លែងផ្សេងវិញពេលភីណាចេញពីពេទ្យ!
-ទៅ Apartment បឹងកេងកងឬយ៉ាងម៉េច?
-អត់ទេៗប្រហែលទិញផ្ទះផ្សេងហើយដាក់ផ្ទះធំលក់ចោលវិញ!
វិទូងក់ក្បាលផ្ងក់ៗព្រោះមនុស្សនៅចំពោះមុខនាយជាអ្នកមានលុយកាក់ច្រើនគេចង់យ៉ាងណាគឺយ៉ាងនោះហើយ។ គិតដល់រឿងសំខាន់វិញទើបនាយនិយាយទៅកាន់គាត់មួយៗ៖
-លោកបង! ភីណាស្អែកចេញទៅផ្ទះហើយ! ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងទៅនៅផ្ទះខ្ញុំមួយរយៈសិន!
បុរសជាបងរេភ្នែកសម្លឹងមុខម្ចាស់សំណូមពរដែលហាក់ហួសហេតុពិបាកឲ្យគ្រួសារអភិជនមួយទទួលយកបាន។ វិទូត្រៀមលក្ខណៈរួចរាល់ក្នុងការតស៊ូពន្យល់គាត់បន្ទាប់ពីឃ្លាសំណូមពរនេះ។ គេនៅសម្លឹងមុខគាត់យ៉ាងទទូចហាក់រង់ចាំចម្លើយ។ ដឹងអីគាត់ស្រាប់តែងក់ក្បាលផ្ងក់ៗហើយនិយាយ៖
-ល្អដែរ! ផ្ទះមានរឿងច្រើនពេកហើយ! ឲ្យអួនទៅនៅថែគេនៅទីនោះចុះ!
វិទូអរភើតដែលសុខៗគាត់ទទួលយកសំណូមពរខ្លួនងាយដល់ម្ល៉ឹង។ អ្នកកំលោះពោលវិញ៖
-មីងម៉ាប់លែងនៅហើយ! មីងអួនទៅជាមួយភីណាទៀត បានអ្នកណានៅបម្រើលោកបង?
លោកកុសលច្បូតចិញ្ចើមដ៏ជ្រីវជ្រួញមុនអាយុរបស់គាត់ជាសញ្ញាបង្ហាញនូវបន្ទុកការងារដ៏ធ្ងន់និងហេតុការណ៍អាក្រក់ហួសដែលធ្វើឲ្យគាត់ពិបាកនឹងសប្បាយចិត្ត។ បុរសមានប្រាក់ក្រាស់ក្រែលនិយាយមួយៗ៖
-កុំខ្វល់ពីខាងណេះ! បងផ្ញើភីណាផង! គឺផ្ញើយកតែមែនទែន! គឺបងទុកចិត្ត! ចំណែកខាងបង មានអ្នកបងនៅហើយ! តួនាទីគេជាប្រពន្ធគឺត្រូវថែទាំបម្រើប្តី! ការងារប៉ុណ្ណឹងមិនចាំបាច់មានអ្នកជួយក៏បាន!
និយាយពីភរិយាគាត់ បុរសនៅតែបង្ហាញសេចក្ដីស្នេហាពេញក្រសែភ្នែក ម៉្លោះវិទូគិតច្រើនដងណាស់មុនពេលនិយាយទៅកាន់គាត់៖
-លោកបង! បើលោកបងទុកចិត្តខ្ញុំដល់ថ្នាក់ប្រគល់ភីណាមកឲ្យខ្ញុំថែទាំ ខ្ញុំក៏អត់មានអីត្រូវលាក់បាំងលោកបងដែរ! ខ្ញុំសង្ស័យថា នៅផ្ទះលោកបងមានអ្នកណាម្នាក់ចង់ធ្វើបាបភីណា!
លោកុសលងាកមករកអនាគតប្អូនថ្លៃដោយក្រសែភ្នែកមុត។ ពន្លឺភ្នែកគាត់ហាក់ចង់ប្រមូលយកអស់នូវអ្វីដែលកំពុងតែគិត ប៉ុន្តែគាត់មិនហើបមាត់ពោល ឬជំទាស់ជាមួយសម្តីបង្ហើបដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលរបស់នាយឡើយ។
វិទូនិយាយបន្តដោយម៉ឺងម៉ាត់៖
-ការវិភាគបង្ហាញថាភីណាមិនមែនប្រើគ្រឿងញៀនជាប្រចាំមកទេពោលគឺក្នុងរវាងពេលចុងក្រោយនេះមានគេបន្លំសារធាតុរវើរវាយទៅក្នុងប្រអប់ថ្នាំនាង! ចំណែកនៅ Apartment បឹងកេងកងនាងរន្ធត់ចង់លោតពីលើរានហាលក៏ដោយសារនាងមានសារធាតុសំយោគគ្រឿងញៀនច្រើនប្រភេទនៅក្នុងម្ហូបរបស់នាងដែរ! អ្នកធ្វើការទាំងពីរនេះតាមមើលជាមនុស្សតែមួយ!
លោកកុសលចាប់ញ័រមាត់ គាត់និយាយតតាក់តតុប៖
-ហេតុអីគេធ្វើបាបប្អូនខ្ញុំ? អ្នកណា? វាជាអ្នកណា? ឯងត្រូវចាប់វាដាក់គុកវិទូ! ប្អូនឯងត្រូវជួយបងចំពោះរឿងនេះ! អត់បានទេ តោះយើងត្រឡប់ទៅមន្ទីរពេទ្យសិន! ភីណានៅតែពីរនាក់អ្នកអួនទេ! តោះយើង!
វិទូប្លែកចិត្តនឹងស្មារតីទន់ខ្សោយរបស់គាត់។ យ៉ាងហោចណាស់អ្នកចាប់អារម្មណ៍ដឹងថាបុរសនេះស្រលាញ់ប្អូនលើសពីជីវិតរបស់គាត់។ អ្នកកំលោះពោលឃាត់៖
-ក្រែងម្សិលមិញខ្ញុំបានជម្រាបល្បងថាខ្ញុំដាក់មនុស្សយាមភីណា២៤ម៉ោងហើយនោះអី! សូមនៅទីនេះបន្តិចទៀតសិន ព្រោះខ្ញុំមានរឿងសម្ងាត់ខ្លះចង់ជម្រាប!
លោកកុសលងាកឆ្វេងស្តាំហាក់ប្រុងប្រយ័ត្នរួចទើបស្តីតប៖
-និយាយទៅវិទូ!
វិទូនិយាយមួយៗដោយផ្ដោតភ្នែកលើទឹកមុខបុរសអ្នកមាន៖
-បងសល! ខ្ញុំសង្ស័យថាអ្នកបងជាអ្នករៀបចំសាច់រឿងទាំងអស់ធ្វើបាបភីណា!
ពន្លឺភ្នែកបុរសអភិជនទៅជាប្រែប្រួល គាត់ងាកមុខចេញមុនពេលសម្តីប្រែជាសោះកក្រោះ៖
-ប្អូនឯងស្មានផ្តេសផ្តាសស្អីហ្នឹង?
វិទូមិនថមថយឥរិយាបថដោយរឹតតែពោលសង្កត់ពាក្យដាច់ណាត់៖
-ខ្ញុំសង្ស័យថា សម្ដីភីណាជាការពិត ឯអ្នកបងជាមនុស្សកុហក!
លោកកុសលទំនងកាន់ជើងភរិយា គាត់ងាកមុខចេញលែងមើលមុខនាយប៉ូលិសយើងហើយនិយាយតបទាំងបែរខ្នង៖
-កោតណាស់!…ឬក៏ទូឯងជឿពាក្យភីណាដែលថាប្រពន្ធខ្ញុំស្លាប់កាលពីយប់នោះដែរ?
វិទូមិនបោះបង់ចោលការព្យាយាម គេប្រើក្រសែភ្នែកមុតថ្លាសម្លឹងបុរសដែលប្រឹងគេចវេះពីការពិត៖
-អ្នកបងអាចថាបានធ្លាក់ពីជណ្ដើរនោះមែន តែគាត់បែរជាមិនស្លាប់គឺជារឿងពីរផ្សេងគ្នា! អាចថាក្រោយពេលភីណាចាកចេញពីផ្ទះគាត់បានដឹងខ្លួនឡើងវិញ តែប្អូនស្រីលោកមិនបានដឹងព្រោះនាងចូលមន្ទីរពេទ្យបាត់ហើយ!
លោកកុសលប្រកែកភ្លាម៖
-អត់ទេ! រឿងធ្លាក់ពីជណ្តើរអីអត់មានទេ គឺកុលាបមិនដឹងសោះ! គ្មានទាំងអស់!
វិទូនិយាយវិញប្រាវ៖
-បញ្ហាគឺនៅត្រង់នេះហើយ! ប្រសិនបើពេលភីណាចេញទៅបាត់គាត់ដឹងខ្លួនវិញក៏ដោយ មានរឿងអីគាត់ចាំបាច់លាក់គ្រប់គ្នាពីហេតុការណ៍កាលពីយប់នោះ? ព្រោះតែគាត់ចង់ឆ្លៀតឱកាសនោះធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាយល់ថាភីណាមានបញ្ហាខួរក្បាលដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍! បញ្ហាសំខាន់គឺគាត់បានយកថ្នាំវង្វេងវង្វាន់ទៅបន្លំក្នុងប្រអប់ថ្នាំនាង ដើម្បីឲ្យនាងនិយាយស្ដីកាន់តែផ្ដេសផ្ដាសឡើងដោយសារនាងខ្លាចផងភ័យផង ពេលគាត់ចូលទៅរក នាងគាត់ឆ្លៀតបញ្ចេញសកម្មភាពប្លែកៗឲ្យនាងយល់ថា គាត់ជាខ្មោចហើយទីបំផុតគឺនាងមិនអាចនៅផ្ទះនោះបាន!
លោកកុសលនៅតែឈរខាងភរិយាស្រស់ក្មេងរបស់គាត់ ដោយប្រកែកវិញញ័រមាត់៖
-វិទូ! ភីណាអាចថាឃើញខ្មោចមែន ព្រោះផ្ទះនោះគឺមានខ្មោចស្លាប់តៃហោងគេកប់ចោលក្នុងផើងផ្កា ឯងក៏ឃើញ! ចំណែកថ្នាំរវើរវាយនោះ អាចថាអ្នកណាផ្សេងចង់ធ្វើបាបភីណាយើងក៏មិនដឹងដែរ! ចំណែកកុលាប គេមិនធ្វើអញ្ចឹងដើម្បីប្រយោជន៍អីទេ!
វិទូញញឹមជូរចត់៖
-តែសាកសពក្នុងផើងផ្កានោះ ជារឿងប្រឌិតទេ! កំណកដីជាប់នៅនឹងឆ្អឹងសពមានជាតិសំណខ្ពស់ខុសពីដីនៅកន្លែងផ្សេងក្នុងផើងនោះ វាបញ្ជាក់ថា ឆ្អឹងសពត្រូវបានដឹកមកពីទីផ្សេងដាក់បន្លំនៅក្នុងនោះដើម្បីឲ្យគូដណ្ដឹងខ្ញុំលែងព្រមចូលផ្ទះជាស្ថាពរ! ខ្ញុំមិនព្រមឲ្យភីណាត្រឡប់ទៅផ្ទះ ជាផែនការបណ្ដោះអាសន្នទេព្រោះខ្ញុំក្រែងពីសុវត្ថិភាពនាង ចំណែកថាឲ្យនាងចេញពីផ្ទះមួយជីវិតគឺទៅមិនរួចដាច់ខាតព្រោះនោះជាផ្ទះនាង គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចសម្រេចឧបាយកលទុច្ចរិតកម្ចាត់នាងចេញទេ!
លោកកុសលនិយាយលឹបល៖
-មើលទៅអ្វីដែលឯងនិយាយសុទ្ធតែរឿងស្មានៗទាំងអស់ទូ! បងមិនស្ដាប់ហើយមិនខ្វល់ទេ!
វិទូបន្តភ្លាម៖
-ទោះអញ្ចឹងក៏បងគួរទុកឱកាសមួយឲ្យខ្ញុំបញ្ជាក់សិនដែរថាខ្ញុំស្មាននោះត្រូវឬខុស!
លោកកុសលនៅស្ងៀម គាត់ឈ្ងោកមុខរិះគិតដោយតឹងតែងមិនចេញស្ដីធ្វើឲ្យវិទូបានឱកាសនិយាយបន្ថែមភ្លាម៖
-លោកបង! ដើម្បីយុត្តិធម៌សម្រាប់ភីណា លោកបងឲ្យខ្ញុំបើកការស៊ើបអង្កេតទៅ!
លោកុសលនិយាយមួយៗ៖
-វិទូ! ភីណាគឺជាប្អូនស្រីតែមួយគត់របស់បង…តែក្នុងផ្ទះមានរឿងច្រើនរួចមកហើយ! បង…..គឺ…
-អញ្ចឹងហើយបានជាយើងត្រូវរកមធ្យោបាយបញ្ចប់រឿង! រឿងហេតុទាំងអស់កើតឡើងខុសទំនងទាំងស្រុងមានន័យថាមុខតែមានអ្នកណានៅពីក្រោយហើយ! បើបងគេចវេះបញ្ហា តើរឿងវាអាចចប់បានដោយរបៀបណាទៅ!
លោកកុសលនៅស្ងៀមបន្តិចទើបងក់ក្បាលសម្រេចចិត្ត៖
-បាន! កុំឲ្យថាបងមិនគិតពីភីណា! ឯងចង់ស៊ើបយ៉ាងម៉េច? តាមចិត្តព្រោះសនៅតែសខ្មៅនៅតែខ្មៅទេ! ប្រពន្ធបងអត់ខុស បងមិនខ្លាចអីទាំងអស់!
វិទូញញឹមស្មើ៖
-អញ្ចឹងបងត្រូវសន្យានឹងខ្ញុំថា ក្តីនេះមិនឲ្យអ្នកបងដឹងសូម្បីតែតម្រុយបន្តិចឡើយ ទុកថាបងធ្វើដើម្បីប្អូនស្រីរបស់បងទៅចុះ!
លោកកុសលឆ្លើយផូង៖
-បងក៏ចង់ជម្រះមន្ទិលឯងឲ្យអស់ដែរវិទូ។ បងគ្មានរឿងអីត្រូវទៅប្រាប់កុលាបរឿងអស់នេះទេ! ឯងធ្វើអីធ្វើចុះ! ព្រោះថ្ងៃមុខថ្ងៃក្រោយយើងជាគ្រួសារតែមួយ មានអ្នកដឹងរឿងថ្ងៃនេះច្រើននាំតែកើតរឿងមើលមុខគ្នាមិនចំទេ! បងនឹងលាក់ពីអ្វីដែលឯងទើបតែនិយាយនេះជារៀងរហូត!
វិទូបង្ហាញភាពជឿជាក់លើផ្ទៃមុខ៖
-ល្អណាស់! អញ្ចឹងយើងចាប់ផ្ដើមបានហើយ ជំហានដំបូងខ្ញុំសុំបងជួយឲ្យខ្ញុំបានឆែកឆេរបន្ទប់អ្នកបង!
សូមរង់ចាំតាមដានភាគបន្តនៅថ្ងៃសុក្រស្អែកនេះ
