គួរអប់រំយុវជនអោយស្រឡាញ់គ្នាដោយថ្លៃថ្នូរ ជាជាងហាមពួកគេមិនអោយមានស្នេហា
ដោយ លាង ដឺលុច
នៅក្នុងសង្គមសម័យទំនើបបច្ចុប្បន្ន ផ្នត់គំនិតរបស់យុវជនពេលនេះក៏បានវិវត្ត មិនដូចមុនឡើយ។ និយាយអំពីការមានស្នេហារវាងមនុស្សប្រុសស្រី បច្ចុប្បន្ននេះ យុវជនមិនបានរួញរានឹងសំដែងអោយគេឃើញជាសាធារណៈថា ខ្លួនមានដៃគូស្នេហាឡើយ។ ទិដ្ឋភាពកំពុងតែធ្វើអោយឪពុកម្តាយដែលជាមនុស្សចាស់ និងជាអ្នកអភិរក្សនិយម មិនសប្បាយចិត្តទាល់តែសោះ។ ហើយក៏មានករណីខ្លះឈានទៅដល់ការឈ្លោះទាស់ទែងរវាងឪពុកម្តាយ និងកូនប្រុសស្រីរបស់ពួកគេទៀតផង។ តើគេគួរដោះស្រាយបញ្ហានេះយ៉ាងដូចម្តេច?
ស្នេហារបស់យុវជនក្នុងសម័យទំនើបបច្ចុប្បន្ននេះ មិនមែនជាបញ្ហាសាមញ្ញឡើយ។ វាកំពុងបង្ហាញអំពីការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងផ្នែកផ្នត់គំនិតរបស់យុវជន ឬក៏អាចជាបដិវត្តនៃប្រពៃណីរបស់ខ្មែរផង ពីព្រោះយុវជនសម័យទំនើបនេះ មានអារម្មណ៍មោទនភាពខ្លាំង នឹងបង្ហាញជាសាធារណៈ ថាខ្លួនមានដៃគូស្នេហា ឬពាក្យសាមញ្ញ គេហៅថាសង្សានោះ។ មានសង្សារ ឬមានស្នេហា មិននិយាយតែពីបុរសទេ។
ប៉ុន្តែយុវនារីវិញ ក៏ដូចគ្នា។ យុវនារីភាគច្រើន ក៏មិនបានរួញរានឹងប្រកាស និងបង្ហាញថា ខ្លួនមានសង្សារដែរ។ នេះជាទិដ្ឋភាពដែល សង្គមខ្មែរមិនធ្លាប់ជួបប្រទះ ហើយជាពិសេសក្រុមមនុស្សចាស់ ដែលជាឪពុកម្តាយរបស់យុវជននោះទៅទៀត។
អ្វីដែលគួរអោយភ្ញាក់ផ្អើល ដែលគេមិនអាចគ្រប់គ្រងបានដែរនោះ គឺយុវជនកាន់តែក្មេងទៅៗ បានផ្តើមមានស្នេហាជាចំហរ។ កុំថាឡើយនិយាយពីរបបមុនៗ ក្នុងទស្សវត្សរ៦០ និយាយត្រឹមទស្សវត្សរ៩០ថ្មីៗនេះ គេក៏កម្រនឹងឃើញសិស្សានុសិស្សថ្នាក់វិទ្យាល័យមានស្នេហាប្រុសស្រី ជាសង្សារនឹងគ្នាណាស់។
ប៉ុន្តែក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ សិស្សានុសិស្សតាំងពីថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ ពោលគឺចន្លោះពីថ្នាក់ទី៧ ដល់ថ្នាក់ទី៩នេះ ពួកគេបានផ្តើមនិយាយពីស្នេហាហើយ។ ស្ថានភាពបែបនេះ បើនៅតាមខេត្តដូចជាមិនសូវឃើញផុលផុសជាចំហរប៉ុន្មានឡើយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរាជធានីវិញ នេះជារឿងសាមញ្ញបំផុត។ គេអាចនិយាយជាសរុបជាពាក្យមួយឃ្លា ដើម្បី ពន្យល់បាតុភូតិនេះ នោះគឺថា ពីមុនយុវជនមានអារម្មណ៍ខ្មាស់នឹងការមានស្នេហា។ ប៉ុន្តែសម័យនេះ បើគ្មានស្នេហា វាគឺជារឿងគួរអោយខ្មាស់ទៅវិញ។
និយាយអំពីបរិបទសង្គម គេមិនអាចស្តីបន្ទោសទៅលើការផ្លាស់ប្តូរនេះឡើយ ពីព្រោះវាជាការវិវត្តន៍មួយ។ គេគួរស្វែងរយល់អំពីមូលហេតុមួយចំនួនដែលនាំអោយមានផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ ផ្នត់គំនិត ឬក៏ការកើតថ្មីនៅក្នុងចំណោមយុវជន ក្នុងវិស័យស្នេហានេះ។ មុនដំបូងគេគឺការរីកចំរើន និងការបើកចំហរប្រទេសឆ្ពោះទៅពិភពលោកនេះឯង។ បន្ទាប់មកគឺរីកចំរើនផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាដែលសម្រួលដល់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា និងអត្ថិភាពនៃការស្រូបយកវប្បធម៌បរទេស តាមរយៈភាពយន្ត ចំរៀង ជាដើម។
ចរន្តរបស់ប្រទេសជឿនលឿន និងចរន្តរបស់ពិភពលោកមិនបានហូរចូលមកត្រង់មកយុវជនខ្មែរតែមួយផ្នែកគត់នោះឡើយ ប៉ុន្តែការផ្តិតចំលងទាំងស្រុងនូវចំរៀង និងភាពយន្តបរទេសតាមរយៈការសំដែងរបស់សិល្បករ និងអ្នកចំរៀងខ្មែរ ដែលបង្ហាញច្រើនលើសលប់តែអំពីរឿងរ៉ាវស្នេហាយុវវ័យនោះ វាបានជំរុញ និងលើកទឹកចិត្តអោយយុវជនខ្មែរមិនអាច ទៅណាឆ្ងាយពីបញ្ហាស្នេហារបស់មនុស្សប្រុសស្រីនោះឡើយ។ នេះគេនៅទាន់និយាយអំពី កត្តាធម្មជាតិ កត្តាធម្មជាតិដែលកត្តាអត្តនោម័តមួយដែលថាមនុស្សត្រូវមានស្នេហានោះ។
តើគេត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បី អាចទប់ស្កាត់ បាតុភូតិនេះ មិនអោយវាធ្លាក់ទៅក្នុងភាពអាណាធិបតេយ្យគ្មានសីលធម៌ ដែលធ្វើអោយខូចខាតតម្លៃវប្បធម៌ខ្មែរនោះ?
ជាការពិតណាស់ សម្រាប់សង្គមខ្មែរដែលមានប្រពៃណី វប្បធម៌ តឹងតែង ហើយសម្បួរណ៍ទៅដោយមនុស្សចាស់ អ្នកអភិរក្សទៀតនោះ វាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនមួយ នៅពេលដែលកូនចៅរបស់ពួកគេនិយាយអំពីការមានស្នេហាជាចំហរ និងបានឃើញទិដ្ឋភាពនៃយុវជនប្រុសស្រីអោយថើបគ្នានៅតាមទីសាធារណៈទៀតនោះ។
ជាការពិតណាស់ សម្រាប់សង្គមខ្មែរដែលមានប្រពៃណី វប្បធម៌ តឹងតែង ហើយសម្បួរណ៍ទៅដោយមនុស្សចាស់ អ្នកអភិរក្សទៀតនោះ វាគឺជាការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនមួយ នៅពេលដែលកូនចៅរបស់ពួកគេនិយាយអំពីការមានស្នេហាជាចំហរ និងបានឃើញទិដ្ឋភាពនៃយុវជនប្រុសស្រីអោយថើបគ្នានៅតាមទីសាធារណៈទៀតនោះ។
វិស័យអប់រំត្រូវដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងវិធានការនេះ។ គេមិនអាចឃាត់ឃាំង និងរារាំងយុវជនមិនអោយមានស្នេហាបានឡើយ ប៉ុន្តែគេត្រូវអប់រំយុវជនអោយ មានសេចក្តីស្នេហាតាមបែបថ្លៃថ្នូរ និងមានសីលធម៌។ ការអប់រំនេះអាចមានមកពីសាលារៀន និងឪពុកម្តាយដែលនៅផ្ទះ។
ប្រសិនបើគេ សង្ស័យថា គេមិនអាចទប់ស្កាត់និន្នាការរបស់យុវជនបានទេ គេត្រូវក្លាហានដោះស្រាយបញ្ហានេះ នៅក្នុងក្របខណ្ឌនៃការទទួលស្គាល់ការវិវត្តផ្នែកសង្គមមួយនេះ។ បានន័យថា គេត្រូវបើកចំហរអោយយុវជនមានស្នេហា ប៉ុន្តែគេត្រូវបំប៉នការអប់រំអោយខ្លាំងផ្នែកសីលធម៌ និងប្រពៃណី។ និយាយបែបផ្សេង ពួកគេអាចមានស្នេហាបាន ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវគោរពប្រពៃណី មិនអោយទុំមុនស្រគាល ឬក៏បង្ហាញអកប្បកិរិយាជាចំហរដែលធ្វើអោយបាត់បង់តម្លៃរបស់ខ្លួន និងកិត្តិយសគ្រួសារជាដើម។
ដូចគ្នានឹងការទប់ស្កាត់ការឆ្លងរាលដាលនៃមេរោគអេដស៏ដែរ។ ការប្រកាសហាមឃាត់មិនអោយមនុស្សមានទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទនោះ វាមិនបានក្លាយជាវិធានការមានប្រសិទ្ធភាពឡើយ។ ប៉ុន្តែអប់រំមនុស្សអោយចេះប្រើវិធីការពារពេលមានទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទ វាបានក្លាយជាវិធានការដ៏មានប្រសិទ្ធភាពទៅវិញ។
ត្រឡប់មកនិយាយអំពីស្នេហាយុវវ័យវិញ ប្រសិនបើមនុស្សចាស់អ្នកអភិរក្ស យល់ព្រមបើកចំហរចិត្ត ទទួលយកការវិវត្តនៃស្នេហារបស់យុវវ័យនោះ បានន័យថា នោះគេបានដើរទាន់ជំហាន របស់ក្រុមយុវវ័យ ហើយអាចនិយាយអប់រំ និងដោះស្រាយប្រឈមនានាខាងមុខបាន។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើគេនៅប្រកាន់ជំហររឹងត្អឺង ហើយគិតថាត្រូវហាមឃាត់យុវវ័យមិនអោយមានស្នេហាតែម្តងនោះ នេះទំនងជាជំហ៊ានដែលនៅក្រោយក្រុមយុវវ័យនៅឡើយ៕
____________________
