នាឡិកាតាំងតុ
៦:៣០នាទីព្រឹក ភ្នំពេញ
កូននាឡិកាតាំងតុលើក្បាលគ្រែរោទ៍ដាស់ខ្ញុំដូចសព្វមួយដង ខ្ញុំលូកដៃទៅបិទសំឡេងវា ហើយយោងទៅទាញទូរសព្ទនៅលើតុខាងស្ដាំគ្រែមកឆែកតាមទម្លាប់។ ខ្ញុំក្រោកអង្គុយពត់ខ្លួនហើយស្ងាបតាមរបៀបជាក្មេងស្រីកម្ជិល និងទម្រើសក្នុងគ្រួសារដែលមានកូនតែម្នាក់នេះ។ សំឡេងគោះទ្វារក៏ទៀងម៉ោងដែរ ស្របពេលដែលខ្ញុំចេញពីបន្ទប់ទឹកជាមួយនឹងកន្សែងពោះគោនៅលើក្បាល។
-ងូតទឹកហើយនៅ? ប៉ាឯងកំពុងចាំបាយ!
-ចា៎ះម៉ាក់! ទៅហើយៗ!!!
ខ្ញុំចុះតាំងៗទៅអង្គុយមិនទាន់ស្រួលបួលផងឌិសទីមួយចាប់ផ្ដើម Play ៖
-ពេលណាទើបឯងក្រោកមកជួយចម្អិនអាហារពេលព្រឹកម៉ាក់? ក្រោកពីគេងឆ្អិនស្រាប់ មកដល់ផ្ទះវិញឆ្អិនស្រាប់ ឯងរស់នៅបែបនេះ២៤ឆ្នាំហើយ។
-បើកុំតែម៉ាក់និយាយខ្ញុំច្រឡំថា ខ្ញុំនៅ១៥ឆ្នាំនៅឡើយទេ។
-ចា៎ះម៉ាក់! ទៅហើយៗ!!!
ខ្ញុំចុះតាំងៗទៅអង្គុយមិនទាន់ស្រួលបួលផងឌិសទីមួយចាប់ផ្ដើម Play ៖
-ពេលណាទើបឯងក្រោកមកជួយចម្អិនអាហារពេលព្រឹកម៉ាក់? ក្រោកពីគេងឆ្អិនស្រាប់ មកដល់ផ្ទះវិញឆ្អិនស្រាប់ ឯងរស់នៅបែបនេះ២៤ឆ្នាំហើយ។
-បើកុំតែម៉ាក់និយាយខ្ញុំច្រឡំថា ខ្ញុំនៅ១៥ឆ្នាំនៅឡើយទេ។
ខ្ញុំឆ្លើយហើយងាកក្បាលទៅឆ្វេងទៅស្ដាំដូចដែលគាត់ធ្លាប់ឃើញខ្ញុំពីក្មេងមក ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគាត់និយាយរឿងខ្ញុំធំដឹងក្ដីអីនោះទេ។ ឌិស Play បន្ត៖
-ពីតូចវាក្រោកមកញ៉ាំទាន់ទៅរៀនគឺអរហើយ ធំឡើងខ្លាចវាក្រោកមកញ៉ាំទៅធ្វើការមិនទាន់…..
ខ្ញុំនិយាយកាត់តាមទម្លាប់ជាកូនរប៉ិលរប៉ូច៖
-តែពីតូចខ្ញុំមិនខករៀន ហើយបីបួនឆ្នាំចុងក្រោយនេះក៏មិនខកម៉ោងការងារដែរ ២ឆ្នាំមុនទទួលសញ្ញាប័ត្របរិញ្ញានិទ្ទេសរួមB ព្រឹកនេះក្រុមហ៊ុនប្រកាសដំឡើងតំណែងជាប្រធានផ្នែកលក់ទៀត។ ម៉ាក់ថាទៅមើល មិត្តភ័ក្ដិរបស់ម៉ាក់មានកូនស្រីល្អ និងពូកែដូចកូនស្រីម៉ាក់ដែរទេ?
ប៉ាសើចហើយ ជួយអួតខ្ញុំ៖
-ត្រូវហើយ ឯងគឺដូចប៉ាពីក្មេងអញ្ចឹង រៀនពូកែធ្វើការជោគជ័យ មិនអញ្ចឹងមិនបានម៉ាក់ឯងទេ។
-បងឯងកុំចេះតែប៉ះពាល់វាមួយម៉ាត់មិនបាននោះ ២៤ឆ្នាំហើយចៀនពងទាវាមិនចេះផង ថ្ងៃក្រោយមានប្ដីទៅគិតយ៉ាងម៉េច?
-ខ្ញុំស្រលាញ់ស្រីមិនស្រលាញ់ប្រុសទេ ហើយស្រុកយើងអត់មានច្បាប់រៀបការភេទដូចគ្នាដូច្នេះខ្ញុំត្រូវរស់នៅជាមួយប៉ានិងម៉ាក់រហូត…..។
ក្លស់! មួយក្រញរទាំងព្រឹក!
-កុំម៉ោនិយាយបំភ័យម៉ាក់! រចនា កូន ឆៃលៀង មិត្តភ័ក្ដិម៉ាក់នោះ ពេលនេះវាចេញទៅរស់នៅខាងក្រៅជាមួយមិត្តស្រីវាហើយ ក្មេងឥឡូវមិនដឹងជាកើតរោគឆ្កួតអីទេ ស្រីស្រលាញ់ស្រី ប្រុសស្រលាញ់ប្រុស រឿងអីក៏អាចកើតមានដែរ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចមែន។
-អូននិយាយត្រូវហើយ កូនយើងស្អាត រៀនពូកែ ធ្វើការក៏ពូកែ ប៉ុន្តែរឿងគូស្រករ ឬស្នេហាស្អីគេនោះដូចជាមិនដែលបានសួរនាំទេ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿថា កូនអាយុ២៤ឆ្នាំហើយនោះទេ។ មិត្តភ័ក្ដិរបស់ខ្ញុំធ្វើការនៅក្រសួងពាណិជ្ជកម្មកូនប្រុសគេទើបតែរៀនចប់អនុបណ្ឌិតមកពីអូស្ត្រាលី គេចង់ណែនាំឱ្យអូនស្គាល់ តែបងមិនដែលមានពេលនិយាយ…..។
-ប៉ា! ម៉ាក់! ខ្ញុំដល់ម៉ោងទៅធ្វើការហើយ ថ្ងៃនេះគេប្រកាសដំឡើងតំណែងផង ខ្ញុំជម្រាបលាហើយ ប៉ាម៉ាក់ជាទីស្រលាញ់។
ម៉ាក់បន្ទច់ដំណើរខ្ញុំ៖
ឈប់ៗៗ មើលវាចុះ និយាយសាច់ការអីមិនបានទេ គេចរហូត។
សាច់ការ គូស្រករអី នៅមិនបានទេ ត្រូវតែដាក់មេប្រូច។
………………………………………………
ខ្ញុំនិយាយកាត់តាមទម្លាប់ជាកូនរប៉ិលរប៉ូច៖
-តែពីតូចខ្ញុំមិនខករៀន ហើយបីបួនឆ្នាំចុងក្រោយនេះក៏មិនខកម៉ោងការងារដែរ ២ឆ្នាំមុនទទួលសញ្ញាប័ត្របរិញ្ញានិទ្ទេសរួមB ព្រឹកនេះក្រុមហ៊ុនប្រកាសដំឡើងតំណែងជាប្រធានផ្នែកលក់ទៀត។ ម៉ាក់ថាទៅមើល មិត្តភ័ក្ដិរបស់ម៉ាក់មានកូនស្រីល្អ និងពូកែដូចកូនស្រីម៉ាក់ដែរទេ?
ប៉ាសើចហើយ ជួយអួតខ្ញុំ៖
-ត្រូវហើយ ឯងគឺដូចប៉ាពីក្មេងអញ្ចឹង រៀនពូកែធ្វើការជោគជ័យ មិនអញ្ចឹងមិនបានម៉ាក់ឯងទេ។
-បងឯងកុំចេះតែប៉ះពាល់វាមួយម៉ាត់មិនបាននោះ ២៤ឆ្នាំហើយចៀនពងទាវាមិនចេះផង ថ្ងៃក្រោយមានប្ដីទៅគិតយ៉ាងម៉េច?
-ខ្ញុំស្រលាញ់ស្រីមិនស្រលាញ់ប្រុសទេ ហើយស្រុកយើងអត់មានច្បាប់រៀបការភេទដូចគ្នាដូច្នេះខ្ញុំត្រូវរស់នៅជាមួយប៉ានិងម៉ាក់រហូត…..។
ក្លស់! មួយក្រញរទាំងព្រឹក!
-កុំម៉ោនិយាយបំភ័យម៉ាក់! រចនា កូន ឆៃលៀង មិត្តភ័ក្ដិម៉ាក់នោះ ពេលនេះវាចេញទៅរស់នៅខាងក្រៅជាមួយមិត្តស្រីវាហើយ ក្មេងឥឡូវមិនដឹងជាកើតរោគឆ្កួតអីទេ ស្រីស្រលាញ់ស្រី ប្រុសស្រលាញ់ប្រុស រឿងអីក៏អាចកើតមានដែរ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចមែន។
-អូននិយាយត្រូវហើយ កូនយើងស្អាត រៀនពូកែ ធ្វើការក៏ពូកែ ប៉ុន្តែរឿងគូស្រករ ឬស្នេហាស្អីគេនោះដូចជាមិនដែលបានសួរនាំទេ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនជឿថា កូនអាយុ២៤ឆ្នាំហើយនោះទេ។ មិត្តភ័ក្ដិរបស់ខ្ញុំធ្វើការនៅក្រសួងពាណិជ្ជកម្មកូនប្រុសគេទើបតែរៀនចប់អនុបណ្ឌិតមកពីអូស្ត្រាលី គេចង់ណែនាំឱ្យអូនស្គាល់ តែបងមិនដែលមានពេលនិយាយ…..។
-ប៉ា! ម៉ាក់! ខ្ញុំដល់ម៉ោងទៅធ្វើការហើយ ថ្ងៃនេះគេប្រកាសដំឡើងតំណែងផង ខ្ញុំជម្រាបលាហើយ ប៉ាម៉ាក់ជាទីស្រលាញ់។
ម៉ាក់បន្ទច់ដំណើរខ្ញុំ៖
ឈប់ៗៗ មើលវាចុះ និយាយសាច់ការអីមិនបានទេ គេចរហូត។
សាច់ការ គូស្រករអី នៅមិនបានទេ ត្រូវតែដាក់មេប្រូច។
………………………………………………
ចេញពីបន្ទប់ប្រជុំវិញ ខ្ញុំដើរញញឹមតែម្នាក់ឯងមកដល់តុបើកកុំព្យូទ័ររួចហើយតែមិនដឹងថាបើកធ្វើអី។ ប្រធានផ្នែកលក់នៅក្រុមហ៊ុននាំចូលគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកធំមួយមិនមែនថាអស្ចារ្យអីនោះទេ ប៉ុន្តែសំឡេងទះដៃអបអរពីមិត្តរួមការងារប្រមាណជិត១០០នាក់គឺជាអារម្មណ៍មួយដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ទទួលបានតាំងពីក្មេងមក។ តាមពិតទៅមិនមែនខ្ញុំធ្វើការពូកែទេ តែអាចដោយសារខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះតាំងពីខ្ញុំរៀនឆ្នាំទី៤មក។
អង្គុយញញឹមនៅមុខកុំព្យូទ័រមួយកំណាត់ព្រឹកទៅហើយស្ទើរតែភ្លេចថាត្រូវជួបអ្នកដំឡើងនិងដឹកជញ្ជូនកុំព្យូទ័រនិងគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកថ្មីម្នាក់ដែលចូលធ្វើការនៅព្រឹកនេះ។ ខ្ញុំបម្រុងនឹងក្រោកទៅបន្ទប់ដំឡើងទៅហើយស្រាប់តែ កញ្ញា ប្រធានផ្នែកធនធានមនុស្សនាំកំលោះវ័យម្ភៃស្ដើង មាឌមាំ ខ្ពស់ស្រាវមកឈរនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ កញ្ញា ណែនាំគេឱ្យខ្ញុំស្គាល់៖
-បង កា នេះសុធារក្ស បុគ្គលិកថ្មីផ្នែកដំឡើង និងដឹកជញ្ជូនរបស់យើង សុធារក្ស គាត់គឺបង កា ជាប្រធានផ្នែកលក់ ថ្ងៃក្រោយ សុធារក្ស ត្រូវធ្វើការជាមួយគាត់ច្រើន។
-ជម្រាបសួបង!
-អូ! ជម្រាបសួរអី សួស្ដីទៅបានហើយ ចាស់ខ្ញុំអស់ហើយ សុធារក្ស រៀនចប់ហើយហ្អែ៎?
-នៅទេបង ឆ្នាំទី៤ ឆមាសទី២
អូយ! គេហៅខ្ញុំបងពេញមាត់ម៉េះ? តែក៏ត្រូវដែរគេរៀនឆ្នាំទី៤ ចំណែកខ្ញុំចប់២ឆ្នាំហើយបើមិនបងគេ២ក៏៣ឆ្នាំដែរ ប៉ុន្តែបើមើលមុខដូចជាខ្ញុំក្មេងជាងទេ ហេសហេ!! និយាយគ្នាបានតែប៉ុណ្ណឹង កញ្ញា ក៏នាំគេទៅកន្លែងបុគ្គលិកផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំមិនដែលចេះមានស្នេហាអីនោះទេ ប៉ុន្តែប្រុសស្អាតយ៉ាងនេះបើនិយាយគ្នាហើយមិនលួចគិតខ្លះក៏មិនសមជានារីបេះដូងសស្អាតដែរ “មិនដឹងថាគេមានមិត្តស្រីហើយឬនៅណ៎? តែសង្ហាយ៉ាងនេះមិនមានទើបចម្លែក! អីយ៉ា! អាកា? ឯងកំពុងតែគិតឆ្កួតអីហ្នឹង ទើបតែឃើញគេចេះទៅស្រមៃដល់សំណួរអីចឹងកើតដែរ គេជាក្មេងឆ្នាំទីបួនទេ”។ កំពុងតែមមើមមាយម្នាក់ឯងទូរសព្ទរោទ៍ឡើងគឺអតិថិជនដែលកុម្ម៉ង់កុំព្យូទ័រ៥គ្រឿងកាលពីម្សិលមិញ។ អីយ៉ា! អ្នកដំឡើងថ្មីទើបតែចូលគួរតែចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមួយគ្នាហើយ។ ខ្ញុំដើរទៅចាំគេនៅក្នុងបន្ទប់ដំឡើង គេត្រឡប់មកពីណែនាំខ្លួនវិញយើងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមួយគ្នាពេញមួយព្រឹក ហើយចេញទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយអ្នករួមការងារដទៃទៀតតាមទម្លាប់។
………………………………………
-ជម្រាបសួបង!
-អូ! ជម្រាបសួរអី សួស្ដីទៅបានហើយ ចាស់ខ្ញុំអស់ហើយ សុធារក្ស រៀនចប់ហើយហ្អែ៎?
-នៅទេបង ឆ្នាំទី៤ ឆមាសទី២
អូយ! គេហៅខ្ញុំបងពេញមាត់ម៉េះ? តែក៏ត្រូវដែរគេរៀនឆ្នាំទី៤ ចំណែកខ្ញុំចប់២ឆ្នាំហើយបើមិនបងគេ២ក៏៣ឆ្នាំដែរ ប៉ុន្តែបើមើលមុខដូចជាខ្ញុំក្មេងជាងទេ ហេសហេ!! និយាយគ្នាបានតែប៉ុណ្ណឹង កញ្ញា ក៏នាំគេទៅកន្លែងបុគ្គលិកផ្សេងទៀត។ ខ្ញុំមិនដែលចេះមានស្នេហាអីនោះទេ ប៉ុន្តែប្រុសស្អាតយ៉ាងនេះបើនិយាយគ្នាហើយមិនលួចគិតខ្លះក៏មិនសមជានារីបេះដូងសស្អាតដែរ “មិនដឹងថាគេមានមិត្តស្រីហើយឬនៅណ៎? តែសង្ហាយ៉ាងនេះមិនមានទើបចម្លែក! អីយ៉ា! អាកា? ឯងកំពុងតែគិតឆ្កួតអីហ្នឹង ទើបតែឃើញគេចេះទៅស្រមៃដល់សំណួរអីចឹងកើតដែរ គេជាក្មេងឆ្នាំទីបួនទេ”។ កំពុងតែមមើមមាយម្នាក់ឯងទូរសព្ទរោទ៍ឡើងគឺអតិថិជនដែលកុម្ម៉ង់កុំព្យូទ័រ៥គ្រឿងកាលពីម្សិលមិញ។ អីយ៉ា! អ្នកដំឡើងថ្មីទើបតែចូលគួរតែចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមួយគ្នាហើយ។ ខ្ញុំដើរទៅចាំគេនៅក្នុងបន្ទប់ដំឡើង គេត្រឡប់មកពីណែនាំខ្លួនវិញយើងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមួយគ្នាពេញមួយព្រឹក ហើយចេញទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយអ្នករួមការងារដទៃទៀតតាមទម្លាប់។
………………………………………
៣ខែក្រោយមកគេបានក្លាយជាបុគ្គលិកពេញសិទ្ធិ ការងារនិងទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនិងគេគឺស្និទ្ធស្នាលបែបជាអ្នករួមការងារមួយថ្ងៃ៨ម៉ោង។ យូរៗម្ដងគេបន្លំហៅខ្ញុំអូន ឬនិយាយថា លួចស្រលាញ់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំហៅគេឯង ឬឈ្មោះចំៗតាមរបៀបជាមនុស្សវ័យច្រើនជាងឬចាស់ទុំក្នុងការងារជាង។ បើទោះជាការស្និទ្ធស្នាលបែបនេះខ្ញុំមិនធ្លាប់មានជាមួយបុរសណាពីមុនមក ក៏ខ្ញុំមិនចាត់ទុកថានេះជាស្នេហាទេគឺមិត្តរួមការងារ ហើយគេជាសិស្សប្អូន។
ការបន្លំហៅអូនរបស់គេយូរៗទៅបានក្លាយទៅជាទម្លាប់គឺហៅខ្ញុំអូនជាប់មាត់សូម្បីនៅចំពោះមុខអ្នកធ្វើរួមគ្នាក៏ដោយ ទោះខ្ញុំថាឱ្យយ៉ាងម៉េចក៏គេមិនព្រមប្ដូរ រហូតពេលខ្លះខ្ញុំព្រមានមិននិយាយរកគេ ហើយការនិយាយលេងបន្លំមែនថាលួចស្រលាញ់ខ្ញុំនោះបានប្ដូរមកជានិយាយមែនទែនគឺសុំស្រលាញ់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែចាត់ទុកថា ជាការនិយាយលេងនឹងគ្នាឱ្យតែបានសើចទេ “ក្មេងរៀនមិនទាន់ចប់កុំមកចង់សុំស្នេហ៍មនុស្សចាស់”។
ស៊ាំត្រចៀក៖
យូរៗទៅទោះខ្ញុំមិនហៅគេបងតែស្ដាប់គេហៅខ្ញុំអូនក៏ដូចជាមិនចម្លែកត្រចៀកដែរ។ ខ្ញុំមិនទទួលក្ដីស្នេហារបស់គេ តែខ្ញុំក៏មិនបដិសេធអំពើល្អរបស់គេដូចគ្នា ចាត់ទុកថាខ្ញុំទុកផ្លូវមួយសម្រាប់គេក៏សម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ ព្រោះទុកបើគេប្អូនខ្ញុំពីរបីឆ្នាំក៏មិនទាស់អីដែរបើគេពិតជាស្រលាញ់ខ្ញុំមែន ហើយថ្ងៃណាមួយខ្ញុំទន់ចិត្តនឹងគេ។ ៣ថ្ងៃមុនថ្ងៃគេប្រលងបញ្ចប់ឆ្នាំទី៤គេបានមករកខ្ញុំដើម្បីនិយាយពីរឿងសុំច្បាប់សម្រាកដើម្បីរៀនត្រៀមប្រលង៖
-អាកា ៣ថ្ងៃទៀតបងត្រូវប្រលងចេញ ទាំងមុននិងថ្ងៃប្រលងខ្ញុំត្រូវសុំច្បាប់៥ថ្ងៃតើបានទេ?
-ហ៊ឹម! នេះជាករណីពិសេសហើយ ឯងសរសេរច្បាប់មកចាំខ្ញុំទៅនិយាយជាមួយ HR ឱ្យ។
-អរគុណហើយ អូនប្រធានចិត្តល្អ! ពេលបងមិនមកធ្វើការបើទោះជានឹកបងក៏មិនត្រូវខលទៅរំខានម៉ោងបងរៀនត្រៀមដែរឮអត់?
-ឱ្យតែសុំច្បាប់ហើយមិនមកអើតក្រុមហ៊ុនលួចមើលគេទៅបានហើយ មែនហើយឯងល្មមហៅខ្ញុំបងដូចពីមុនវិញទៅ កុំអូនជាប់មាត់យូរពេក បងមិនចង់ឱ្យគេបង្អាប់បងទេ។
-គឺអូនទេដែរគួរដូរមកហៅបងថាបងវិញនោះ ព្រោះអាទិត្យក្រោយបងចប់បរិញ្ញាដែរហើយ ការងារក៏ក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយដែរ ថាមិនបានខែក្រោយគេដំឡើងបងជាប្រធានផ្នែកផងក៏ថាបាន។ តែតំណែងអីក៏មិនសំខាន់ដែរ សំខាន់គឺបងស្រលាញ់អូនពីចិត្ត។
-បានហើយព្រឺសម្បុរណាស់ឈប់ស្ដាប់ហើយ ខំរៀនទៅប្រយ័ត្នប្រលងចេញធ្លាក់។
-ហ៊ឹម! នេះជាករណីពិសេសហើយ ឯងសរសេរច្បាប់មកចាំខ្ញុំទៅនិយាយជាមួយ HR ឱ្យ។
-អរគុណហើយ អូនប្រធានចិត្តល្អ! ពេលបងមិនមកធ្វើការបើទោះជានឹកបងក៏មិនត្រូវខលទៅរំខានម៉ោងបងរៀនត្រៀមដែរឮអត់?
-ឱ្យតែសុំច្បាប់ហើយមិនមកអើតក្រុមហ៊ុនលួចមើលគេទៅបានហើយ មែនហើយឯងល្មមហៅខ្ញុំបងដូចពីមុនវិញទៅ កុំអូនជាប់មាត់យូរពេក បងមិនចង់ឱ្យគេបង្អាប់បងទេ។
-គឺអូនទេដែរគួរដូរមកហៅបងថាបងវិញនោះ ព្រោះអាទិត្យក្រោយបងចប់បរិញ្ញាដែរហើយ ការងារក៏ក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយដែរ ថាមិនបានខែក្រោយគេដំឡើងបងជាប្រធានផ្នែកផងក៏ថាបាន។ តែតំណែងអីក៏មិនសំខាន់ដែរ សំខាន់គឺបងស្រលាញ់អូនពីចិត្ត។
-បានហើយព្រឺសម្បុរណាស់ឈប់ស្ដាប់ហើយ ខំរៀនទៅប្រយ័ត្នប្រលងចេញធ្លាក់។
៥ថ្ងៃដែលគ្មានគេខ្ញុំរកនិយាយពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមិនចេញទេ វាដូចជាមនុស្សធ្លាប់ប្រើទូរសព្ទច្រើនឆ្នាំហើយត្រូវគេដកហូតឈប់ឱ្យប្រើអីចឹងដែរ គឺចេះតែច្រឡំលូកហោប៉ៅរកទូរសព្ទមកឆែក។
តិចស្រលាញ់អាក្មេងឆ្នាំទី៤ហ្នឹងទៅខ្ញុំ? ចុះបើគេគ្រាន់តែនិយាយលេងនឹងខ្ញុំដូចដែលខ្ញុំគិតតាំងពីដើមមកនោះគិតយ៉ាងម៉េចទៅ? អត់ទេខ្ញុំមិនស្រលាញ់គេទេ គឺអារម្មណ៍អផ្សុកពេលគ្មានមនុស្សរប៉ិលរប៉ូចមកនិយាយលេងប៉ុណ្ណោះ។
រយៈពេលគេឈប់គេមិនខលឬផ្ញើសារមកខ្ញុំសោះ មិនដូចជាចរិតរបស់គេគឺភ្ញាក់ពីគេងផ្ញើសារមកម្ដង រៀបគេងផ្ញើមកម្ដង ខ្ញុំមើលសារមួយថ្ងៃពីរដងដូចជាមនុស្សទម្លាប់មើលកាសែតពេលព្រឹកនិងមើលរឿងភាគទូរទស្សន៍ពេលយប់ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែហេតុអីពេលសុំច្បាប់សម្រាកគេមិនផ្ញើមក? ខ្ញុំមិនទម្លាប់ផ្ញើទៅគេមុនទោះបើឆ្លើយសារក៏មិនទាំងអស់ផង ដូច្នេះខ្ញុំក៏មិនប្ដូរទម្លាប់ដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាទៅសាលាគេចាំលួចមើលពេលគេដើរចូលប្រលងទៅវិញ។ ខ្ញុំមិនច្បាស់ថា ខ្ញុំស្រលាញ់គេឬអត់នោះទេ តែខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំនឹកគេរហូតទ្រាំមិនឃើញមុខគេមិនបាន។
ថ្ងៃគេមកធ្វើការវិញ៖
ភ្ញាក់ពីគេងនៅព្រឹកដែលខ្ញុំដឹងថា គេនឹងទៅធ្វើការវិញខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ភ័យអរគឺដូចជាថ្ងៃចូលធ្វើការដំបូងអីចឹងដែរ។ ខ្ញុំគិតថា គេប្រលងចប់ហើយប្រាកដជាចាប់ផ្ដើមផ្ញើសារឱ្យខ្ញុំតាមទម្លាប់វិញ មិនទាន់ក្រោកពីគ្រែខ្ញុំលូកដៃទៅទាញទូរសព្ទមកដោយខ្ទប់អេក្រង់ជាប់ ខ្ញុំអូសដៃចេញបន្តិចម្ដងៗក៏ឃើញសញ្ញាទទួលបានសារមួយ ខ្ញុំអរផើតពោះហើយក៏ប្រញាប់ចុចអាន “sister, I’m sick and can’t go to work, please help me to inform HR” គឺសាររបស់ប្អូនស្រីផ្នែកលក់ដែលទើបចូលធ្វើការបាន២ខែ។
ខ្ញុំទីទើរៗក៏ទៅធ្វើការយឺតម៉ោង មិនមែនថាទៅមិនទាន់ទេគឺខ្ញុំចង់ទៅយឺត។ ទៅដល់ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំដើរកាត់កន្លែងដំឡើងកុំព្យូទ័រឃើញគេកំពុងធ្វើការដូចធម្មតា ខ្ញុំដើរបង្ហួសទៅតុរបស់ខ្ញុំសំឡេងបន្លឺមកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖
-អូន! បងមានរបស់ផ្ញើ។
-អូន! បងមានរបស់ផ្ញើ។
ដើមឡើយឃ្លាបែបនេះនៅចំពោះមុខអ្នកធ្វើការ ខ្ញុំថាឱ្យគេឬនិយាយបន្លំ ក្រោយមកខ្ញុំទុកជារឿងធម្មតា ឥឡូវខ្ញុំអរឡើងស្រាលខ្លួន ហើយញញឹមងាកទៅរកម្ចាស់សំឡេងល្មមពេលគេមកកៀករួចហុចប្រអប់មួយមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹកគេរហូតមិនហ៊ានមើលមុខគេទៅហើយ។ ល្ងង់មែន។
-បែកគ្នាច្រើនថ្ងៃមិនមើលមុខបងបន្តិចទេហ្អេ៎?
-ឈប់ច្រើនថ្ងៃហើយ កុំនិយាយលេងឥតប្រយោជន៍ច្រើនពេកឆាប់ទៅធ្វើការឯងទៅ។
ខ្ញុំនិយាយដើម្បីបានលេសងើយមើលមុខគេទេ បើមិននិយាយនរណាហ៊ានមើលមុខគេបើភ័យផងអរផងរកស្មានមិនត្រូវអីចឹងនោះ?
-ពេលញ៉ាំនឹកដល់អ្នកទិញផ្ញើផង! គេស្រែកពីក្រោយពេលខ្ញុំដើរចេញទៅតុរបស់ខ្ញុំ។
-បែកគ្នាច្រើនថ្ងៃមិនមើលមុខបងបន្តិចទេហ្អេ៎?
-ឈប់ច្រើនថ្ងៃហើយ កុំនិយាយលេងឥតប្រយោជន៍ច្រើនពេកឆាប់ទៅធ្វើការឯងទៅ។
ខ្ញុំនិយាយដើម្បីបានលេសងើយមើលមុខគេទេ បើមិននិយាយនរណាហ៊ានមើលមុខគេបើភ័យផងអរផងរកស្មានមិនត្រូវអីចឹងនោះ?
-ពេលញ៉ាំនឹកដល់អ្នកទិញផ្ញើផង! គេស្រែកពីក្រោយពេលខ្ញុំដើរចេញទៅតុរបស់ខ្ញុំ។
មកដល់តុខ្ញុំបើកប្រអប់បាញ់ហ្ស៊ុងហើយចាប់ផ្ដើមញ៉ាំញញឹមម្នាក់ឯង នៅសល់ពីរបីម៉ាត់ចុងក្រោយខ្ញុំដូចជាមានអារម្មណ៍ថា ឆ្អល់ពោះយ៉ាងម៉េចមិនដឹង ពុទ្ធោ!!! ខ្ញុំទើបតែញ៉ាំបាយព្រឹកនិងទឹកដោះគោមួយកែវជាមួយម៉ាក់កាលពីព្រឹក ខ្ញុំអង្គុយអស់សំណើចម្នាក់ឯងតែខំញ៉ាំបង្ហើយ។
ម៉ាកំណាត់ព្រឹកទៅហើយខ្ញុំមិនទាន់ដឹងថា ហេតុអី៥ថ្ងៃនេះគេមិនផ្ញើសារមកខ្ញុំ ខ្ញុំដូចជានៅមិនសុខតែក៏គ្មានលេសអីទៅសួរគេដែរ ប៉ុន្តែមានលេសមួយទៅជួបគេ គឺកុំព្យូទ័រ៣គ្រឿងដែលគេត្រូវដំឡើងឱ្យភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ។
-សុធារក្ស ថ្ងៃនេះយើងត្រូវបញ្ជូនកុំព្យូទ័រ៣គ្រឿងឱ្យភ្ញៀវ គ្នាយើងដំឡើងហើយនៅ?
-រួចហើយ សារក៏ផ្ញើរួចហើយដែរ។
-សួរពីកុំព្យូទ័រឆ្លើយតែពីកុំព្យូទ័រមកបានហើយ មិនផ្ញើ៥ថ្ងៃមានអីចម្លែកទៅ ទុកបើ៥ឆ្នាំក៏គ្មាននរណាសួរដែរ។
-អូ! បងមិនផ្ញើទៅ៥ថ្ងៃហើយ? ស្មានថាទើបតែ៣ថ្ងៃទេ អូនរាប់ហើយចាំច្បាស់ជាងបងទៅទៀត។
ពិបាករកពាក្យតគេ ខ្ញុំបន្លំធ្វើមិនខ្វល់ហើយក៏ដើរមកតុវិញទាំងមុខក្រហម ព្រោះទូរសព្ទទុកនៅឯតុ។ មកដល់តុភ្លាមខ្ញុំទាញទូរសព្ទមកឆែក គឺពិតជាទទួលបានសារមួយមែន៖ “សុំទោសដែលមិនបានខលនិងផ្ញើសារទៅយូរយ៉ាងនេះ ខ្ញុំចង់និយាយដោយផ្ទាល់មាត់ប៉ុន្តែដូចជាមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត យប់នេះខ្ញុំនឹងសរសេរអ៊ីមែលទៅជាភាសាខ្មែរសង្ឃឹមថា អាចសរសេររៀបរាប់អស់ពីក្នុងចិត្ត”។
…………………………….
-សុធារក្ស ថ្ងៃនេះយើងត្រូវបញ្ជូនកុំព្យូទ័រ៣គ្រឿងឱ្យភ្ញៀវ គ្នាយើងដំឡើងហើយនៅ?
-រួចហើយ សារក៏ផ្ញើរួចហើយដែរ។
-សួរពីកុំព្យូទ័រឆ្លើយតែពីកុំព្យូទ័រមកបានហើយ មិនផ្ញើ៥ថ្ងៃមានអីចម្លែកទៅ ទុកបើ៥ឆ្នាំក៏គ្មាននរណាសួរដែរ។
-អូ! បងមិនផ្ញើទៅ៥ថ្ងៃហើយ? ស្មានថាទើបតែ៣ថ្ងៃទេ អូនរាប់ហើយចាំច្បាស់ជាងបងទៅទៀត។
ពិបាករកពាក្យតគេ ខ្ញុំបន្លំធ្វើមិនខ្វល់ហើយក៏ដើរមកតុវិញទាំងមុខក្រហម ព្រោះទូរសព្ទទុកនៅឯតុ។ មកដល់តុភ្លាមខ្ញុំទាញទូរសព្ទមកឆែក គឺពិតជាទទួលបានសារមួយមែន៖ “សុំទោសដែលមិនបានខលនិងផ្ញើសារទៅយូរយ៉ាងនេះ ខ្ញុំចង់និយាយដោយផ្ទាល់មាត់ប៉ុន្តែដូចជាមិនស្រណុកក្នុងចិត្ត យប់នេះខ្ញុំនឹងសរសេរអ៊ីមែលទៅជាភាសាខ្មែរសង្ឃឹមថា អាចសរសេររៀបរាប់អស់ពីក្នុងចិត្ត”។
…………………………….
រាត្រីកាលបានចូលមកដល់ ខ្ញុំអនឡាញហើយរីហ្រ្វេសមែលរហូតគឺរង់ចាំសាររបស់គេ ខ្ញុំខ្វល់ពីពាក្យរបស់គេយ៉ាងនេះ រង់ចាំសារគេដោយអន្ទះសា ទឹកមុខនិងសំឡេងគេនិយាយពីថ្ងៃមិនដូចទម្លាប់គេនិយាយជាមួយខ្ញុំទេ គឺដូចជាស្រាល មួយៗ តែហ្មត់ចត់ ប្រៀបបាននឹងមនុស្សផ្ដាំផ្ញើគ្នាពីរឿងអ្វីមួយ។ ខ្ញុំសួរបញ្ជាក់ខ្លួនឯង “អាកាឯងស្រលាញ់សុធារក្សមែនទេ?” ត្រូវហើយគឺខ្ញុំស្រលាញ់គេ មិនខ្វល់ថាគេក្មេងជាង ឬមានចរិតរប៉ិលរប៉ូចអីនោះទេ ខ្ញុំកើតមកគឺសម្រាប់ស្រលាញ់បុរសយ៉ាងនេះឯង ព្រោះខ្ញុំត្រូវប៉ាម៉ាក់ថែទាំពេក ទម្លាប់ខ្លួនដូចជាក្មេងមិនពេញវ័យ មិនខ្វល់ពីរឿងស្នេហា មនោសញ្ចេតនា អណ្ដែតអណ្ដូងអ្វីនោះទេ ប៉ុន្តែពេលនេះខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវការពាក្យលេងសើចរបស់គេ ពាក្យអូនបង ទង្វើយកចិត្តទុកដាក់របស់គេ រឹតតែចង់បានគេនៅមើលថែខ្ញុំសម្រាប់មួយកំណាត់ផ្លូវចុងក្រោយនេះ។
ខ្ញុំគិតរវើរវាយម្នាក់ឯង បើទើសទាល់នឹងការងារអីចឹងខ្ញុំអាចលាឈប់ទៅធ្វើនៅក្រុមហ៊ុនផ្សេងទុកឱ្យគេអាចយកចិត្តទុកដាក់នឹងការងារនៅក្រុមហ៊ុននេះ ហើយខំធ្វើការដើម្បីបានមុខតំណែងសមនឹងបរិញ្ញាបត្រព័ត៌មានវិទ្យារបស់គេ។ ពេលគេមានការងារដ៏សមរម្យហើយខ្ញុំអាចណែនាំគេឱ្យប៉ាម៉ាក់ស្គាល់បាន មិនឱ្យគាត់ថាខ្ញុំបានតែរៀននិងធ្វើការទៀតទេ។ កំពុងតែលង់នឹងអារម្មណ៍ដ៏អណ្ដែតអណ្ដូងនេះ Inbox របស់ខ្ញុំលោតសញ្ញាទទួលសារមួយ។
“កា! បងដឹងថាក្នុងភ្នែកអូនពីដើមមកបងជាក្មេងរប៉ិលរប៉ូចនិយាយលេងសើចច្រើន។ បងគឺក្មេងមកពីខេត្តរៀនសូត្រនិងការងារសុទ្ធតែមិនមានអ្វីដុំកំភួនទេសម្រាប់អូន។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យក៏ឃើញក្រោយអូនដែរ រឹតតែមិនបាច់និយាយពីគ្រួសារគ្រូបង្រៀននៅខេត្តមួយក៏កម្សត់នេះទៅទៀត។ អ្វីក៏បងមិនមានសម្រាប់ឱ្យអូនជ្រើសរើសបងដែរ ប៉ុន្តែបងពីដើមមក នឹងទៅថ្ងៃក្រោយមិនប្ដូរឃ្លាថា “បងស្រលាញ់អូន” ទេ។ បងស្រលាញ់អូនមិនមែនពាក្យនិយាយដើម្បីឱ្យពួកយើងបានសប្បាយចិត្ត ឬសើចទេ តែបងនិយាយវាចេញពីបេះដូង ទោះរៀនមិនពូកែ ធ្វើការមិនច្បាស់លាស់ តែបងប្រាកដច្បាស់រឿងមួយនេះគឺ បងស្រលាញ់អូន ស្រលាញ់ដល់ទ្រាំឃើញអូនមិនស្រលាញ់បងមិនបាន។ ពេលនេះបងរៀនចប់ហើយ ការនៅរំខានអូនក៏មិនគួរអូសបន្លាយទៀតដែរ អូនល្អគ្រប់យ៉ាង បងថ្ងៃនេះមិនអាចជាជម្រើសរបស់អូន ថ្ងៃក្រោយក៏មិនអាចដែរ ថ្ងៃនេះមិនអាចឃើញអូនមិនទទួលក្ដីស្រលាញ់របស់បង ថ្ងៃក្រោយរឹតតែមិនអាចទ្រាំមើលបាន ព្រោះបងដឹងថា បេះដូងនេះពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃគឺរឹតតែនឹករឹតតែស្រលាញ់អូនទ្វេដង ដូច្នេះដើម្បីកុំឱ្យស្នាមស្នេហ៍ដែលបងលង់ក្នុងសុបិនតែម្នាក់ឯងរាប់ខែមកនេះទៅជាស្នាមរបួស បងសម្រេចចាកចេញដោយនាំយកក្ដីស្រលាញ់នេះទៅជាមួយ ហើយរក្សាបេះដូងមួយចំណែកថែរក្សាស្នាមស្នេហ៍នេះមិនឱ្យរលប់ជាដាច់ខាត។ កា! បងបានដាក់ពាក្យលាឈប់ មិនមែនច្បាប់ឈប់សម្រាកទេតែបងសុំកុំឱ្យគេប្រាប់អូន ថ្ងៃមិញជាថ្ងៃចុងក្រោយដែលបងធ្វើការជាមួយអូន ឃើញមុខអូន និយាយជាមួយអូន។ បងសម្រេចចិត្តធ្វើតាមសំណូមពររបស់ប៉ាម៉ាក់ត្រឡប់ទៅធ្វើការនៅខេត្ត ហើយរៀបការជាមួយអ្នកគ្រូបង្រៀនបឋមម្នាក់ជាកូនស្រីមិត្តភ័ក្ដិរបស់ម៉ាក់។ ទោះបីស្រលាញ់អូនតែម្ខាង មិនបានរួមរស់ មិនបានចិត្ត ប៉ុន្តែបងសប្បាយចិត្តដែលអាចឱ្យអូនដឹងថា បងស្រលាញ់អូន ហើយស្រលាញ់ជារៀងរហូត។ ជូនពរអូនឱ្យជួបបុរសល្អ និងមានសុភមង្គលជារៀងរហូត។
ក្មេងរប៉ិលរប៉ូចដែលស្រលាញ់អូន!”
អ្វីដែលចង់ដឹងគឺដឹងអស់ហើយ អ្វីដែលត្រូវសួរក៏គេឆ្លើយអស់ហើយដែរ គឺខ្ញុំមិនចេះចាប់ឱកាសឱ្យខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនស្គាល់ពីចិត្តខ្លួនឯង ២៤ឆ្នាំហើយនេះគឺជាស្នេហាលើកដំបូង ជីវិតស្នេហាខ្ញុំប្រហែលមិនដូចនារីដទៃទេ ខ្ញុំជាក្មេងស្រីក្រមិចក្រមើម គ្មានមនោសញ្ចេតនា មិនយល់ពីអារម្មណ៍ស្នេហា។ ខ្ញុំអានមែល៣ដង ហើយគេងសម្លឹងអេក្រង់លេបថប់យ៉ាងយូរ មិនមែនពន្លឺលេបថប់ចាំងភ្នែកធ្វើឱ្យខ្ញុំហូរទឹកនេត្រានោះទេ ប៉ុន្តែអក្សរក្នុងមែលហាក់លោតមករកខ្ញុំដូចជាគេកំពុងនិយាយរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំដោយផ្ទាល់ធ្វើឱ្យខ្ញុំទប់ទឹកភ្នែកមិនជាប់។ “សុធារក្ស បងសប្បាយចិត្តដែលបងបានប្រាប់ឱ្យអូនដឹងថាបងស្រលាញ់អូន តែអូនមិនត្រឹមតែមិនអាចឱ្យបងដឹងថាអូនស្រលាញ់បងទេ សូម្បីពាក្យបងអូនមួយម៉ាត់ក៏មិនធ្លាប់បាននិយាយជាមួយបងដែរ ហេតុអីបងទុកឱកាសឱ្យអូនខ្លីយ៉ាងនេះ?”
ខ្ញុំគេងសម្លឹងមែលរហូតគេងលក់។ នាឡិកាតាំងតុរោទ៍ដាស់ខ្ញុំទៀងម៉ោងដដែល សំឡេងគោះទ្វារក៏ទៀងម៉ោងដែរ ប៉ុន្តែការចេញទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកមិនទៀងម៉ោងទេ ព្រោះនាឡិកាមិនអាចដាស់ខ្ញុំឱ្យចូលងូតទឹកបាន៕
ដោយ៖ សាធ វាសនា
ប្រភព សប្បាយ
